17 Feb 2020

Zuid-Afrika revisited (slot)

We verlaten Shingwedzi restcamp, op weg naar Phalaborwa, een mijnstadje net ten westen van het Kruger park. Daar hebben wij voor een dag of 5 een huis gehuurd van een Nederlands echtpaar. Het blijkt het meest comfortabele onderkomen te zijn van onze gehele reis. De douche werkt, er is een ruime voorraad kookspullen en de stoelen op de veranda zijn een verademing na de gebruikelijke metalen derdegraadsverhoor stoeltjes. Het huis staat op het terrein van de Sefapane Lodge, een bekend toevluchtsoord voor Nederlandse vakantiegangers. De ingang van het Kruger park is slechts vijf minuten rijden en de lodge verzorgt dagelijkse game drives voor de gasten. Tegen bijbetaling uiteraard. Wij spreken met een echtpaar dat voor een weekje overgevlogen is vanuit winters Nederland. Zij hebben reeds enkele game drives achter de rug. 'We hebben de hele Big Five al gezien', zeggen ze met een brede glimlach. Wij zijn onder de indruk. 'Zelfs een luipaard?' vragen wij ademloos. 'Nee, dat niet. Geen katten. Ook geen leeuw of zo. Maar we hebben toch wel een cheeta gezien, Anton? Of was dat een jakhals? Ik weet het niet meer. Maakt ook niet uit. We hebben echt alles gezien.'
Als je je eigen Big Five samenstelt ga je altijd tevreden weg uit Afrika. Wij zijn nog meer onder de indruk.




De game drives doen we zelf, maar we willen nog wel graag een boottochtje boeken op de Olifantsrivier. Zo'n 20 kilometer van ons verblijf verwijderd. Wij vragen in  lodge of zij dat voor ons kunnen regelen. Dat kan. We worden dan 's ochtends vroeg opgehaald en aan het begin van de middag weer netjes thuisgebracht. Wel tegen een forse prijs, vinden we. 'Kunnen we daar niet zelf heenrijden', informeren wij nog. Daar wordt zeer beslist kort metten mee gemaakt. Niet te doen voor simpele toeristen. Ik bel toch maar even zelf de Elephant River Cruises. 'No problem at all, sir. Half an hour at the most.' Tegen een kwart van de kosten. Wij stemmen unaniem voor dit alternatief. Heerlijk boottochtje en de rit daarheen biedt indrukwekkende uitzichten op het mijnbouwgebied van Phalaborwa.



Vanuit ons onderkomen maken wij nog enkele autoritten door het Kruger park en genieten opnieuw van kleurrijke vogels, elegante impala's en vooral van heel veel olifanten. Soms steekt een hele kudde de weg over en waarschuwt een bezorgde moeder met flapperende oren niet te dichtbij te komen. Eenmaal treffen wij twee enorme mannetjes aan, die het flink met elkaar aan de stok hebben. Na de bekende 'stare-down' komt het werkelijk tot een fysieke confrontatie. Mijn zus filmt het oertafereel onverstoorbaar. Zij komt uit Barneveld en dan weet je dat er over je gewaakt wordt. Wijzelf houden liever wat meer afstand tot de vechtende kolossen. Wij komen uit Amersfoort.



Ons laatste verblijf ligt in het Dinokeng game reserve, iets ten noorden van Pretoria. Het reservaat is pas open sinds 2011 en is ontstaan door samenwerking van een aantal boeren en landeigenaren. Er zijn zelfs leeuwen, olifanten en neushoorns geïntroduceerd in het gebied, dus met trots wordt het als Big Five Reserve gepresenteerd. Weliswaar zien wij er daar niet één van, maar we hebben het prima naar ons zin. Het aantal hekken dat we op onze ritten tegenkomen is echter wel net iets te hoog voor het ultieme 'bush' gevoel. Wij boeken een game drive bij de eigenaar van de lodge, gewoon omdat het zo'n sympathieke man is en omdat hij veel interessants te vertellen heeft over zijn 16 jaar in dit gebied. Hij vindt het geweldig dat wij vogelaars zijn en doet zijn best wat interessante soorten te lokken met de geluiden op zijn telefoon. Die speelt hij af via zijn bluetooth speaker op een dusdanig volume dat de betreffende vogel in paniek heen en weer vliegt om aan het lawaai te ontsnappen. Dat werkt dus prima. Even later probeert hij dezelfde methode ook met een opname van een wrattenzwijn, dat door een luipaard gepakt is. Het hartverscheurende gehuil zou een leeuw kunnen lokken, die de prooi van zijn concurrent wil overnemen. De leeuw echter, blijft met zijn poten over zijn oren in het struikgewas zitten tot de herrie over is. 



Dan breekt de dag van vertrek aan. Op weg naar het vliegveld bezoeken wij nog het Voortrekkers Monument in Pretoria. Een indrukwekkend lelijk bouwwerk, waar de met bloed doordrenkte geschiedenis van Piet Retief en zijn tijdgenoten wordt herdacht. Met die beelden nemen wij afscheid van Zuid-Afrika.






5 Feb 2020

Zuid-Afrika revisited deel 5

Shingwedzi Restcamp is het noordelijkste kamp waar wij verblijven. We hebben een paar dagen terug een mailtje gekregen van het management om ons te waarschuwen dat het zwembad gesloten is wegens onderhoud. Ik heb daar vrede mee. De temperatuur is inmiddels rond de 38 graden dus nog steeds wat aan de frisse kant voor een zwembad bezoek. Logisch dat ze het onderhoud nu plannen.
Ook vanuit deze lokatie doen wij weer verschillende game drives. In een heel rustig tempo rijden wij langs de grotendeels drooggevallen rivier, als opeens een gevlekte schim voor ons de zandweg oversteekt. 'Een luipaard', roepen wij eensgezind, want het dier lijkt te kort voor een giraffe. Wij zijn kenners zo langzamerhand. Voorzichtig rijden we enkele meters door en komen dan oog in oog te staan met twee jonge luipaarden. Eén van hen laat zich van heel dichtbij bewonderen en dan lopen ze allebei naar de oever, waar een enorme boom is neergezet als klimtoestel. Na een paar minuten verdwijnen ze allebei uit het zicht. Een auto met 4 jongen Zuid-Afrikanen komt ons tegemoet en natuurlijk spreken we hen even aan om ze er op te wijzen dat er luipaarden in de buurt zijn. Ze rijden wat heen en weer, op zoek naar de dieren en wij wachten geduldig bij de boom. Na een kwartiertje kijk ik door mijn verrekijken naar de andere auto, zo'n honderd meter verderop. Ik zie camera's uit het raam steken. Hebben zij de roofdieren weer gevonden? Dat blijkt inderdaad het geval. Het komt niet bij ze op ons op hun beurt even te laten weten dat de luipaarden weer te zien zijn. Even knipperen met de koplampen en wij hadden het begrepen. Wij, boomers, doen dat anders. We krijgen ze toch nog goed te zien, als ze andermaal het pad oversteken, dit keer ook de moeder. De adembenemende momenten van een game drive. 





Terug in het kamp toasten we op ons succes en besluiten gelijk op het terras onze maaltijd te gebruiken. Aangezien dezelfde restaurantketen, Tindlovu,  in de meeste restcamps is terug te vinden kennen we de menukaart wel uit het hoofd. Inclusief de mop, die onderaan vermeld staat: Q.: 'Why can't hippos ride bicycles? A.:Bike helmets don't fit hippos!'. Wij hebben deze grap al ons hele verblijf in het Kruger park langs zien komen, maar opnieuw liggen wij hikkend van de lach op tafel en duurt het even voordat de serveerster de bestelling kan opnemen. We zijn benieuwd welke mop het Tindlovu Annual Menu Joke Committee volgend jaar weer bedenkt. Deze lijkt ons moeilijk te overtreffen.



Het afrekenen met de Visa card is in Shingwedzi nog niet zo simpel. Er is slechts zeer beperkte telefoondekking in het gebied en daar heeft ook de financiële sector last van. Wij geven onze kaart af en die wordt in het apparaat gestoken. Dan wachten wij met elkaar in  gepaste stilte op de netwerkverbinding, zodat het betalingsritueel kan worden afgewerkt. Tevergeefs. Onze serveerster houdt met uitgestrekte arm het mobiele apparaat omhoog maar Visa antwoordt niet. Daarop loopt zij mompelend het terras af, nog altijd met omhooggeheven arm, om de heilige plaats der verbinding te vinden. Aangezien de Visa kaart ook buiten ons bereik dreigt te raken lopen wij achter haar aan. Zo schrijden wij gezamenlijk, als in een processie, het  duistere, stilgevallen kamp door, met onze vaandeldraagster voorop. Uiteindelijk, als wij de hoop bijna opgegeven hebben, klinkt er plots het vertrouwde gezoem en spuugt het apparaat het felbegeerde papiertje uit. Wij zakken op onze knieën, spreken een kort dankwoord tot de Grote Netwerkbeheerder en trekken ons terug in ons huisje. Het leven is goed.





31 Jan 2020

Zuid-Afrika revisited deel 4

Inmiddels zijn we wat meer in het noordelijk gedeelte van het Kruger park aangekomen: Mopani restcamp. Het is een aangename plek om te vertoeven, met een winkel, een zwembad, een benzinestation en een restaurant. Het restaurant biedt een geweldige blik op de Pioneer Dam. Het woord 'dam' wordt in Zuid-Afrika gebruikt voor een kunstmatig aangelegd meer. Wij drinken hier elke dag koffie op het terras en genieten dan van het uitzicht. Een olifant waadt in de verte door het water, de roep van de Afrikaanse zeearend galmt melancholiek over de vlakte en in de keuken wordt gewerkt aan onze cappuccino. Dat is niet eenvoudig.Vooral niet als iemand van ons gezelschap afwijkt van het patroon en een milkshake bestelt. Dan volgt er grondig overleg in de keuken over de te volgen tactiek. Werken we eerst aan de milkshake, dan staat die op te warmen terwijl de koffie in gereedheid wordt gebracht. Doen we toch de cappuccino als eerste, dan koelt die af tijdens het milkshakebereidingsproces. Na een klein half uur rolt er een zwaarbevochten compromis uit. Het team splitst zich op in een werkgroep koffie en een werkgroep milkshake, die tegelijkertijd aan de gang gaan. Het onnavolgbare resultaat is een dienblad vol bestellingen die globaal dezelfde lauwwarme temperatuur hebben. Wij zijn gek op Afrika.
In het zwembad wordt dat nog even getoetst. Drie Zuid-Afrikanen begroeten ons als wij ons ook in het enigszins verkoelende water komen verpozen. Voor mij is dat de eerste keer sinds 1978 dat ik mij in een zwembad waag, dus heel verkoelend kan het nu ook weer niet zijn. De 'natives' hebben zich al behoorlijk ingedronken en beginnen een gesprek over de slechte reputatie van Zuid-Afrika en het, als gevolg daarvan, afnemende toerisme. 'Tell me, have you ever felt unsafe in this country?' Ik begin een lijst met voorbeelden op te noemen,  maar dat blijkt niet de bedoeling. 'Never. Of course. I thought so. You see what I mean? Thank you for visiting our country. Thank you! We don't deserve this reputation'. Wij bieden namens de Nederlandse regering excuses aan voor het teruglopende aantal bezoekers en gelijk ook maar voor alles wat we in het verleden hier fout gedaan hebben.

De 'game drives' zijn ook hier geweldig en leveren mooie plaatjes op van de aanwezige fauna. Vooral de vroege ochtendsfeer is adembenemend. 



Wij stuiten geheel onverwacht op drie leeuwen, imposante mannetjes, die een jonge buffel gedood hebben. Zij hebben zich daar al op gestort als Russen op het buffet in een all-inclusive vakantie arrangement en liggen hijgend uit te buiken vlak langs de weg. (Wij bieden de genoemde Russen hierbij uiteraard ook onze excuses aan en namens de leeuwen doen wij dat ook aan de  jonge buffelpopulatie, die nu een klasgenoot te betreuren hebben). Uit piëteit zetten we de gemaakte foto's niet meteen op alle sociale media. 




Op de weg terug naar het kamp passeren wij een monumentale steen, waarop te lezen valt dat langs dit punt de Steenbokskeerkring loopt. Wij pinken een traan weg prijzen ons gelukkig dat wij hier mogen staan. 



Nou ja, met de auto want we mogen er niet uit. Dat is dan wel weer jammer. Maar goed, we moeten toch voor zonsondergang weer binnen de poort zijn, anders moeten we de nacht doorbrengen tussen de hyena's.






26 Jan 2020

Zuid-Afrika revisited deel 3

Wij vermaken ons met het verkennen van het Kruger Park. Daarin zijn we niet alleen. Zeker het zuidelijk deel van het park wordt druk bezocht. Dat is niet erg, het is ongelooflijk uitgestrekt en alleen als er ergens leeuwen gespot zijn vertoont zich enige filevorming. Iedereen manoeuvreert dan zijn auto in de meest ideale positie voor een National Geographic plaatje. Het wordt pas echt lastig als de leeuwen enige actie vertonen. Dat gebeurt niet vaak. Zij hebben een dagritme, dat voornamelijk bestaat uit slapen, slechts nu en dan onderbroken door een middagdutje. Tenzij het tijd is voor de paring. Dan zien we een heel andere kant van de leeuw. En de leeuwin. Zij draait uitnodigend een paar keer voor de neus van haar man heen en weer en meer aanmoediging heeft hij niet nodig. Ongegeneerd, midden op de weg, gadegeslagen door vele geschokte natuurliefhebbers volgt de daad. Er ontstaat enige paniek onder de chauffeurs. Iedereen wil natuurlijk wel zulk educatief videomateriaal opnemen, dus auto's worden gestart en haastig probeert men zodanig te draaien dat er vrij uitzicht is op de acteurs. Eén auto staat reeds na enkele seconden dwars op de weg en belemmert zo het zicht van alle andere. Dat levert de inzittenden weinig vrienden, maar wel mooie beelden op natuurlijk. Even heb ik de neiging me boos te maken over dit asociale gedrag, maar al gauw denk ik: 'ach laat ook maar, het is vakantie'. Bovendien is de chauffeur van de betreffende auto mijn broer en ik zit achterin. Dat helpt natuurlijk.





Het thema 'leeuw' komt ook weer ter sprake in Marloth Park. Met z'n vieren lopen wij een uurtje door de zandpaden van het park, om koffie te gaan drinken in een restaurant aan de rivier. De eigenaresse komt een praatje maken. Zij lijkt wat te verbleken als wij zeggen dat we te voet zijn gekomen. Wij vertellen over de leeuw, die een paar nachten geleden in het park gesignaleerd is en dat we dit 's avonds niet zouden doen natuurlijk. 'One lion?', zegt zei, ' there are at least four lions that permanently roam the park. And hyenas, of course. I was even followed by a wildebeest the other day, a big ugly one.' Nou ben ik zelf ook niet zo'n fan van gnoes, maar dat het ook zulke stalkers waren wist ik niet, 'And some time ago the was an enormous boa constrictor  in front of the gate here. I never walk in the park. Even our braai area is on the second floor'. Voor zover ik weet komen boa constrictors alleen voor in Zuid-Amerika, maar ik wil zo'n Marloth veteraan niet tegenspreken. Het is wel duidelijk dat de wervende folders van het park niet helemaal volledig zijn. Toch wandelen we gewoon weer een uur terug naar ons huis. Druk pratend en vrolijk zingend. De stemming zit er goed in. De statistieken zijn dan ook in ons voordeel. Het laatste feitelijke slachtoffer van een leeuw in Marloth was een inbreker, die 's nachts gegrepen werd. Zo'n leeuw is ook niet gek.










21 Jan 2020

Zuid-Afrika revisited deel 2

Na drie dagen in Pretoria breidt ons gezelschap zich uit met 4 familieleden. Wij ontmoeten elkaar halverwege de route naar Marloth Park, waar wij voor een week een huis gehuurd hebben. Marloth Park grenst aan het vermaarde Kruger Park en de bedoeling is dan ook dat we daar regelmatig naar wild gaan speuren. En vogels natuurlijk.




Ons onderkomen ligt verscholen tussen acacia bomen en heeft een groot terras met braai faciliteiten en een zwembadje waar ongeveer een derde van het gezelschap tegelijk verkoeling kan zoeken. Staand wel te verstaan.
Wij worden verwelkomd door de verhuurster, die ons gelijk het uitgebreide en gecompliceerde alarmsysteem uitlegt, dat zowel buiten als binnen ongewenste bezoekers moet weren. 'It is very safe here', verzekert zij ons terwijl zij de sleutel van het zevende slot laat zien. Wij hebben een tijdje terug gelezen dat er hier vlakbij een dubbele moord heeft plaatsgevonden, maar dat wuift zij glimlachend weg. 'Just some sort of work conflict'. Zo lossen ze dat hier nu eenmaal op.
De volgende ochtend krijgen wij wel even een waarschuwend appje: 'Good morning. Lions caught an ostrich close to the house. Please do not walk around until further notice. Enjoy your day'
Dat doen we dan maar. We brengen een aangenaam dagje in het Kruger door, waar we vanuit de veilige auto zelf leeuwen trachten te vinden. Dat lukt niet, maar verder is er genoeg te zien. 




Terug in Marloth laat een bewoner ons de verse sporen zien van de leeuw, die hier het einde heeft betekend van een struisvogel. Zo'n honderd meter van ons huis. Wij laten de avondwandeling even zitten.



17 Jan 2020

Zuid-Afrika revisited - deel 1

We vliegen deze keer met de verlieslijdende tak van KLM, namelijk Air France. Dat betekent een tussenstop op Charles de Gaulle en dan de nachtvlucht naar Johannesburg.  Een paar dagen voor ons vertrek dreigt een staking van het grond- en cabinepersoneel tegen de verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd. De regering echter, zwicht zoals gebruikelijk en belooft niet te zullen tornen aan de 47 jaar. Of daaromtrent. Ik weet het niet precies, maar ruim voor de aftakeling inzet in Frankrijk.
Na aankomst gaan wij onze huurauto ophalen. Een beetje ruime, want er moeten straks nog meer familieleden in. Achteloos gooi ik bij de Hertz desk mijn Hertz Gold member card op de balie. Een kartonnen ding dat ik jaren geleden om onduidelijke reden eens toegestuurd heb gekregen. Of misschien uit een reclamefolder gescheurd, al heb ik daar geen actieve herinnering aan. Er wordt meteen naar beneden gebeld dat er een heuse Gold Member staat en of er een upgrade geregeld kan worden. Nou, dat kan. 
Met onze breed uitgemeten Toyota rijden wij naar onze B&B in Pretoria. Ondanks de gebrekkige nachtrust van de vlucht ( daar hadden we namelijk gee upgrade gekregen) staan wij toch vroeg op om het dichtbij gelegen Rietvlei Nature Reserve te bezoeken. Enigszins een Beekse Bergen gevoel krijgen we wel, omdat aan de horizon regelmatig de skyline van Pretoria te zien is en de zebra's dermate tam zijn, dat we ze zo ongeveer van de weg moeten duwen. Daar hebben we ook de auto voor, gelukkig. 




Er zijn echter genoeg vogels te bewonderen en er schijnen zelfs jachtluipaarden voor te komen. Die zien we uiteraard niet. Die steken aan het eind van de dag gewoon een poot uit om een zebra te laten struikelen en blijven verder liggen. David Attenborough zou zich doodgeneren. 'The fastest mammal on the planet', heb ik hem regelmatig horen beweren. Maar niet in Rietvlei. Dan kijken wij liever naar de  stokstaartjes.