17 Feb 2020

Zuid-Afrika revisited (slot)

We verlaten Shingwedzi restcamp, op weg naar Phalaborwa, een mijnstadje net ten westen van het Kruger park. Daar hebben wij voor een dag of 5 een huis gehuurd van een Nederlands echtpaar. Het blijkt het meest comfortabele onderkomen te zijn van onze gehele reis. De douche werkt, er is een ruime voorraad kookspullen en de stoelen op de veranda zijn een verademing na de gebruikelijke metalen derdegraadsverhoor stoeltjes. Het huis staat op het terrein van de Sefapane Lodge, een bekend toevluchtsoord voor Nederlandse vakantiegangers. De ingang van het Kruger park is slechts vijf minuten rijden en de lodge verzorgt dagelijkse game drives voor de gasten. Tegen bijbetaling uiteraard. Wij spreken met een echtpaar dat voor een weekje overgevlogen is vanuit winters Nederland. Zij hebben reeds enkele game drives achter de rug. 'We hebben de hele Big Five al gezien', zeggen ze met een brede glimlach. Wij zijn onder de indruk. 'Zelfs een luipaard?' vragen wij ademloos. 'Nee, dat niet. Geen katten. Ook geen leeuw of zo. Maar we hebben toch wel een cheeta gezien, Anton? Of was dat een jakhals? Ik weet het niet meer. Maakt ook niet uit. We hebben echt alles gezien.'
Als je je eigen Big Five samenstelt ga je altijd tevreden weg uit Afrika. Wij zijn nog meer onder de indruk.




De game drives doen we zelf, maar we willen nog wel graag een boottochtje boeken op de Olifantsrivier. Zo'n 20 kilometer van ons verblijf verwijderd. Wij vragen in  lodge of zij dat voor ons kunnen regelen. Dat kan. We worden dan 's ochtends vroeg opgehaald en aan het begin van de middag weer netjes thuisgebracht. Wel tegen een forse prijs, vinden we. 'Kunnen we daar niet zelf heenrijden', informeren wij nog. Daar wordt zeer beslist kort metten mee gemaakt. Niet te doen voor simpele toeristen. Ik bel toch maar even zelf de Elephant River Cruises. 'No problem at all, sir. Half an hour at the most.' Tegen een kwart van de kosten. Wij stemmen unaniem voor dit alternatief. Heerlijk boottochtje en de rit daarheen biedt indrukwekkende uitzichten op het mijnbouwgebied van Phalaborwa.



Vanuit ons onderkomen maken wij nog enkele autoritten door het Kruger park en genieten opnieuw van kleurrijke vogels, elegante impala's en vooral van heel veel olifanten. Soms steekt een hele kudde de weg over en waarschuwt een bezorgde moeder met flapperende oren niet te dichtbij te komen. Eenmaal treffen wij twee enorme mannetjes aan, die het flink met elkaar aan de stok hebben. Na de bekende 'stare-down' komt het werkelijk tot een fysieke confrontatie. Mijn zus filmt het oertafereel onverstoorbaar. Zij komt uit Barneveld en dan weet je dat er over je gewaakt wordt. Wijzelf houden liever wat meer afstand tot de vechtende kolossen. Wij komen uit Amersfoort.



Ons laatste verblijf ligt in het Dinokeng game reserve, iets ten noorden van Pretoria. Het reservaat is pas open sinds 2011 en is ontstaan door samenwerking van een aantal boeren en landeigenaren. Er zijn zelfs leeuwen, olifanten en neushoorns geïntroduceerd in het gebied, dus met trots wordt het als Big Five Reserve gepresenteerd. Weliswaar zien wij er daar niet één van, maar we hebben het prima naar ons zin. Het aantal hekken dat we op onze ritten tegenkomen is echter wel net iets te hoog voor het ultieme 'bush' gevoel. Wij boeken een game drive bij de eigenaar van de lodge, gewoon omdat het zo'n sympathieke man is en omdat hij veel interessants te vertellen heeft over zijn 16 jaar in dit gebied. Hij vindt het geweldig dat wij vogelaars zijn en doet zijn best wat interessante soorten te lokken met de geluiden op zijn telefoon. Die speelt hij af via zijn bluetooth speaker op een dusdanig volume dat de betreffende vogel in paniek heen en weer vliegt om aan het lawaai te ontsnappen. Dat werkt dus prima. Even later probeert hij dezelfde methode ook met een opname van een wrattenzwijn, dat door een luipaard gepakt is. Het hartverscheurende gehuil zou een leeuw kunnen lokken, die de prooi van zijn concurrent wil overnemen. De leeuw echter, blijft met zijn poten over zijn oren in het struikgewas zitten tot de herrie over is. 



Dan breekt de dag van vertrek aan. Op weg naar het vliegveld bezoeken wij nog het Voortrekkers Monument in Pretoria. Een indrukwekkend lelijk bouwwerk, waar de met bloed doordrenkte geschiedenis van Piet Retief en zijn tijdgenoten wordt herdacht. Met die beelden nemen wij afscheid van Zuid-Afrika.






5 Feb 2020

Zuid-Afrika revisited deel 5

Shingwedzi Restcamp is het noordelijkste kamp waar wij verblijven. We hebben een paar dagen terug een mailtje gekregen van het management om ons te waarschuwen dat het zwembad gesloten is wegens onderhoud. Ik heb daar vrede mee. De temperatuur is inmiddels rond de 38 graden dus nog steeds wat aan de frisse kant voor een zwembad bezoek. Logisch dat ze het onderhoud nu plannen.
Ook vanuit deze lokatie doen wij weer verschillende game drives. In een heel rustig tempo rijden wij langs de grotendeels drooggevallen rivier, als opeens een gevlekte schim voor ons de zandweg oversteekt. 'Een luipaard', roepen wij eensgezind, want het dier lijkt te kort voor een giraffe. Wij zijn kenners zo langzamerhand. Voorzichtig rijden we enkele meters door en komen dan oog in oog te staan met twee jonge luipaarden. Eén van hen laat zich van heel dichtbij bewonderen en dan lopen ze allebei naar de oever, waar een enorme boom is neergezet als klimtoestel. Na een paar minuten verdwijnen ze allebei uit het zicht. Een auto met 4 jongen Zuid-Afrikanen komt ons tegemoet en natuurlijk spreken we hen even aan om ze er op te wijzen dat er luipaarden in de buurt zijn. Ze rijden wat heen en weer, op zoek naar de dieren en wij wachten geduldig bij de boom. Na een kwartiertje kijk ik door mijn verrekijken naar de andere auto, zo'n honderd meter verderop. Ik zie camera's uit het raam steken. Hebben zij de roofdieren weer gevonden? Dat blijkt inderdaad het geval. Het komt niet bij ze op ons op hun beurt even te laten weten dat de luipaarden weer te zien zijn. Even knipperen met de koplampen en wij hadden het begrepen. Wij, boomers, doen dat anders. We krijgen ze toch nog goed te zien, als ze andermaal het pad oversteken, dit keer ook de moeder. De adembenemende momenten van een game drive. 





Terug in het kamp toasten we op ons succes en besluiten gelijk op het terras onze maaltijd te gebruiken. Aangezien dezelfde restaurantketen, Tindlovu,  in de meeste restcamps is terug te vinden kennen we de menukaart wel uit het hoofd. Inclusief de mop, die onderaan vermeld staat: Q.: 'Why can't hippos ride bicycles? A.:Bike helmets don't fit hippos!'. Wij hebben deze grap al ons hele verblijf in het Kruger park langs zien komen, maar opnieuw liggen wij hikkend van de lach op tafel en duurt het even voordat de serveerster de bestelling kan opnemen. We zijn benieuwd welke mop het Tindlovu Annual Menu Joke Committee volgend jaar weer bedenkt. Deze lijkt ons moeilijk te overtreffen.



Het afrekenen met de Visa card is in Shingwedzi nog niet zo simpel. Er is slechts zeer beperkte telefoondekking in het gebied en daar heeft ook de financiële sector last van. Wij geven onze kaart af en die wordt in het apparaat gestoken. Dan wachten wij met elkaar in  gepaste stilte op de netwerkverbinding, zodat het betalingsritueel kan worden afgewerkt. Tevergeefs. Onze serveerster houdt met uitgestrekte arm het mobiele apparaat omhoog maar Visa antwoordt niet. Daarop loopt zij mompelend het terras af, nog altijd met omhooggeheven arm, om de heilige plaats der verbinding te vinden. Aangezien de Visa kaart ook buiten ons bereik dreigt te raken lopen wij achter haar aan. Zo schrijden wij gezamenlijk, als in een processie, het  duistere, stilgevallen kamp door, met onze vaandeldraagster voorop. Uiteindelijk, als wij de hoop bijna opgegeven hebben, klinkt er plots het vertrouwde gezoem en spuugt het apparaat het felbegeerde papiertje uit. Wij zakken op onze knieën, spreken een kort dankwoord tot de Grote Netwerkbeheerder en trekken ons terug in ons huisje. Het leven is goed.