Hoogtijdagen

Deel 3. De vloek van de Eucalyptus. We trekken verder Portugal in om vrienden te bezoeken die zich een aantal jaren geleden hier gevestigd hebben. Zij is tevens een oud-leerling van mij, maar is toch wonderbaarlijk goed terecht gekomen. Ze hebben een huis met een adembenemend uitzicht op beboste berghellingen. Daar kom ik straks nog op terug. We hebben goede gesprekken en er wordt ook veel gelachen. Zij heeft drie honden, waarvan er één al een poot mist. Hij heeft de zwarte band in karate. Dan lach je wel als er een anekdote wordt verteld.  Enkele dagen later, als wij al weer zijn vertrokken woedt er een grote brand in dezelfde streek. Het vuur komt tot vijf kilometer van hun huis en de auto staat gepakt klaar voor de evacuatie. Zover komt het gelukkig niet.   Een kwart van de bossen in Portugal bestaat uit Eucalyptus bomen. De bast en bladeren bevatten een soort olie die de boom enorm brandbaar maakt. Bovendien hebben ze zoveel van het grondwater tot zich genomen dat de bodem...

2. Over de grens. We brengen nog een dag door in Galicië. Omdat ik de laatste dagen zonder noemenswaardige valpartijen door gekomen ben, besluiten we een wandeling te maken over de kliffen aan de Atlantische kust. Op advies van mijn echtgenote bewaar ik een veilige afstand tot de afgrond. Het is ook haar vakantie, tenslotte.  Na een minuut of twintig bereiken wij een toeristisch hoogtepunt: “El banco más bonito del mundo”. De mooiste bank ter wereld. Qua materiaal en uitvoering lijkt me die bewering aan de gewaagde kant, maar als het uitzicht vanaf de bank bedoeld wordt, valt er veel voor te zeggen. De diepblauwe oceaan strekt zich voor ons uit en aan de overkant zien we de contouren van het volgende schiereiland. Een weldadige rust daalt op ons neer en we genieten in stilte van het indrukwekkende panorama. Tot een aanstormende groep selfiegangers onze plek opeist.  Het wordt al wat laat in de ochtend, dus ik kijk op mijn horloge. Sinds kort heb ik de beschikking over een smar...

Galicië  Het is weer september en dan vertrekken wij gewoontegetrouw naar het zuiden. Galicië is dit keer ons voorlopige doel. Voor ons nog onbekend gebied, maar voor velen bekend door de iconische hoofdstad: Santiago de Compostella. Al sinds de middeleeuwen trekken talloze pelgrims hierheen om het graf van de apostel Jacobus te bezoeken. En voor de hedendaagse bedevaartganger, die zich lopend of fietsend hierheen begeeft speelt spirituele groei en bezinning een grote rol. Een wat onderbelichte wijze is de pelgrimstocht per auto. Merkwaardig eigenlijk. Het is uiterst comfortabel en je bent in een dag of drie ter plekke. Ja, maar hoe zit het dan met de bezinning en reflectie, vraagt de meer kritische lezer misschien. Dat komt hierbij zeker ook aan bod. “Je hoeft niet altijd 120 te rijden, Peter”, zeg ik tot mijzelf. “ Je mag in het leven ook best af en toe rustiger aan doen.” Dat zijn mooie en kostbare momenten. Ik dwaal af. Wij zijn ook naar Galicië gekomen om zeevogels te zien. Bi...

Deel 7 (slot) De cirkel van het leven. We zijn in Satara, een restcamp in het centrale deel van het Kruger. Ook hier zijn alle gravel wegen gesloten. Dus rijden wij langzaam heen en weer over de verharde wegen en turen vastberaden links en rechts op zoek naar wild. Of vogels. Dat voordeel hebben wij dan weer boven andere speurders. Het gebeurt regelmatig dat wij stoppen om een kleurige ‘bee-eater’ of ‘hornbill’ te bewonderen. De auto achter ons komt dan haastig langszij om te informeren waar wij naar kijken. ‘A bird’, geven wij bereidwillig aan. ‘A Swainson’s Spurfowl’. Dat laatste horen zij al niet meer. Een vogel hoort niet tot de ‘Big Five’. Inmiddels wel voor onze schoondochter, die zich in verbijsterend tempo de Afrikaanse vogelwereld heeft eigen gemaakt. Elke avond wordt er nauwkeurig bijgehouden welke nieuwe soorten er die dag bijgekomen zijn. Bij het zien van enkele auto’s langs de kant van de weg vragen wij op onze beurt ook waar de inzittenden naar kijken. ‘There are two ...

Deel 6. Katten en honden We zijn in het Kruger Park. Het is 37 graden. In Milaan gaan de Winterspelen zo ongeveer beginnen, maar daar is hier niet veel belangstelling voor. De delegatie Zuid-Afrikaanse langebaanschaatsers is minimaal en het nationale ijshockeyteam heeft zich weer niet kunnen plaatsen. Gebrek aan trainingslokaties speelt daarbij waarschijnlijk een rol. Wij zijn hier voor andere zaken. De gevolgen van de eerder genoemde overstromingen zijn nog steeds alom aanwezig. We kunnen dan ook niet alle geplande ‘restcamps’ bezoeken, maar met bereidwillige medewerkers van SANparks, South African National Parks vinden wij goede alternatieven. Er zijn in het Kruger park 850 km aan verharde wegen, de ‘tar roads’ en 1400 km aan onverharde wegen, ‘gravel roads’. Die laatste zijn bijna allemaal gesloten. Dat beperkt de mogelijkheden voor de ‘game drives’ aanzienlijk. Maar we zijn al heel blij dat we het park kunnen bezoeken. Zoon achter het stuur, schoondochter naast hem, zo beginnen wij...

Deel 5: Op weg naar Kaapstad  Langzaam trekken wij vanuit Keurboomstrand weer richting Kaapstad. De eerste tussenstop ligt aan de monding van de Breede Rivier, op een afgelegen plek. Omdat het dichtstbijzijnde restaurant ongeveer een halve dag rijden vergt is volpension de enige optie. De kok, die tegelijkertijd de functie van huismeester, barman, receptionist en tuinman vervult, doet zijn best. De eigenaresse van de lodge is zo’n dertig jaar geleden vanuit Engeland hier terechtgekomen en heeft hem de geheimen van de Engelse keuken bijgebracht. Zoals die destijds gangbaar waren. Een ruime hoeveelheid worstjes bij het ontbijt en Yorkshire pudding bij het avondeten. De hoeveelheid zout in de aardappels en groente maskeert elke andere smaak. Zo hoort dat. Er zijn slechts twee andere gasten: een Engels globetrotter met zijn 15- jarige zoon. Ze  komen hier om te vissen. Helaas hebben ze allebei een voedselvergiftiging opgelopen en laten het diner voor wat het is. Ook mijn maag ...