Hoogtijdagen

Deel 4 Extremadura Gieren en stormvogels heb ik beloofd via de titel van de blog. De stormvogels zijn al geleverd in Galicië en inmiddels zijn we aangekomen in het land van de gieren. De Extremadura, een gebied in Spanje dat bestaat uit steppes, bergen en glooiende vlaktes met kurkeiken. Ongeveer dezelfde oppervlakte als Nederland, maar met slechts 1 miljoen inwoners.    Enkele duizenden daarvan identificeren zich bij voorkeur als gier. Dat mag hier gewoon. De meest indrukwekkende van hen is de Monniksgier. Zo wordt hij genoemd vanwege zijn bijna zwarte verenpak, z’n witte kraag en z’n kale kop, die aan de tonsuur van een monnik doet denken. Bovendien leidt hij ook een wat zweverig bestaan. Maar valt dan weer niet onder het gezag van de paus, voorzover mij bekend.  Als wij in de ochtend de steppe bezoeken, vliegt er een prachtig exemplaar vlak over ons heen.  Monniksgier De Monniksgier is niet de enige religieus getinte vogelsoort hier. Wij komen ook heel wat Paapjes...

Deel 3. De vloek van de Eucalyptus. We trekken verder Portugal in om vrienden te bezoeken die zich een aantal jaren geleden hier gevestigd hebben. Zij is tevens een oud-leerling van mij, maar is toch wonderbaarlijk goed terecht gekomen. Ze hebben een huis met een adembenemend uitzicht op beboste berghellingen. Daar kom ik straks nog op terug. We hebben goede gesprekken en er wordt ook veel gelachen. Zij heeft drie honden, waarvan er één al een poot mist. Hij heeft de zwarte band in karate. Dan lach je wel als er een anekdote wordt verteld.  Enkele dagen later, als wij al weer zijn vertrokken woedt er een grote brand in dezelfde streek. Het vuur komt tot vijf kilometer van hun huis en de auto staat gepakt klaar voor de evacuatie. Zover komt het gelukkig niet.   Een kwart van de bossen in Portugal bestaat uit Eucalyptus bomen. De bast en bladeren bevatten een soort olie die de boom enorm brandbaar maakt. Bovendien hebben ze zoveel van het grondwater tot zich genomen dat de bodem...

2. Over de grens. We brengen nog een dag door in Galicië. Omdat ik de laatste dagen zonder noemenswaardige valpartijen door gekomen ben, besluiten we een wandeling te maken over de kliffen aan de Atlantische kust. Op advies van mijn echtgenote bewaar ik een veilige afstand tot de afgrond. Het is ook haar vakantie, tenslotte.  Na een minuut of twintig bereiken wij een toeristisch hoogtepunt: “El banco más bonito del mundo”. De mooiste bank ter wereld. Qua materiaal en uitvoering lijkt me die bewering aan de gewaagde kant, maar als het uitzicht vanaf de bank bedoeld wordt, valt er veel voor te zeggen. De diepblauwe oceaan strekt zich voor ons uit en aan de overkant zien we de contouren van het volgende schiereiland. Een weldadige rust daalt op ons neer en we genieten in stilte van het indrukwekkende panorama. Tot een aanstormende groep selfiegangers onze plek opeist.  Het wordt al wat laat in de ochtend, dus ik kijk op mijn horloge. Sinds kort heb ik de beschikking over een smar...

Galicië  Het is weer september en dan vertrekken wij gewoontegetrouw naar het zuiden. Galicië is dit keer ons voorlopige doel. Voor ons nog onbekend gebied, maar voor velen bekend door de iconische hoofdstad: Santiago de Compostella. Al sinds de middeleeuwen trekken talloze pelgrims hierheen om het graf van de apostel Jacobus te bezoeken. En voor de hedendaagse bedevaartganger, die zich lopend of fietsend hierheen begeeft speelt spirituele groei en bezinning een grote rol. Een wat onderbelichte wijze is de pelgrimstocht per auto. Merkwaardig eigenlijk. Het is uiterst comfortabel en je bent in een dag of drie ter plekke. Ja, maar hoe zit het dan met de bezinning en reflectie, vraagt de meer kritische lezer misschien. Dat komt hierbij zeker ook aan bod. “Je hoeft niet altijd 120 te rijden, Peter”, zeg ik tot mijzelf. “ Je mag in het leven ook best af en toe rustiger aan doen.” Dat zijn mooie en kostbare momenten. Ik dwaal af. Wij zijn ook naar Galicië gekomen om zeevogels te zien. Bi...