Van Kaap tot Kruger.

Deel 3: Het Karoo National Park

Onze Indiase huurauto  brengt ons naar de volgende bestemming. Zonder mokken. Al zijn er wel wat irritaties. Bijna elke handeling in en om de auto wordt muzikaal ondersteund door een opgewekt oosters deuntje. De hele playlist is al vele keren langsgekomen en het opbeurende effect is inmiddels volledig uitgewerkt. Ik ga daar toch over in gesprek. ‘Mahindra’, zeg ik. Na ruim een week tutoyeren wij elkaar gewoon. ‘Mahindra, hou alsjeblieft op met dat gejengel als ik je portier open of mijn sleutel in je contact steek.’ Daar moet ze even van blozen. Verder verandert er uiteraard niets.

We rijden het Karoo National Park binnen. Een dor, bergachtig landschap met prachtige vergezichten. Er zijn mooie ‘game drive’ routes en bij het centrale restcamp, kun je diverse wandelingen maken. Er is zelfs een fossielenroute. Daar blijk ik net te jong voor te zijn.

Het vogelleven mag misschien niet heel gevarieerd zijn in deze droge omgeving, maar de soorten die we zien zijn wel vaak bijzonder. En nog niet eerder door ons gezien in Zuid-Afrika. Of eigenlijk waar dan ook. Dat zijn de ‘lifers’ waar een vogelaarhart sneller van gaat kloppen. En we vinden er wel acht. De meeste daarvan even zandkleurig als hun leefgebied en slechts van elkaar verschillend door een essentieel wenkbrauwstreepje of een net wat lichtere staartveer, maar sommige mogen er best wezen.

We rijden natuurlijk de meeste tijd zelf rond, maar we tekenen toch in voor een zgn ‘night drive’. Aan het begin van de avond verzamelen zich negen belangstellenden om met de ranger een rit in het donker te maken op zoek naar nachtdieren.

Wij hebben er zin in. De ranger duidelijk minder. Hij ratelt binnensmonds een aantal standaard instructies af, die voor het grootste deel aan ons voorbijgaan. Tot hij afsluit met: ‘Remain seated at all times and do not shout when we encounter a rhino or a lion’. Ik zie dat deze zin slecht valt bij mijn echtgenote. Alleen al bij het zien van een baby impala slaakt zij dusdanig enthousiaste kreten, dat ik al menig keer de acacia struiken ben binnengereden. Maar goed, we hebben al betaald, dus ze stapt niet uit. De kans dat de geschetste crisis situatie zich gaat voordoen is vrij klein. 

Wij horen het eerste half uur interessante informatie over de matige stofwisseling van de bergzebra en de geruisloze tred van de koedoe. De monotone stem van onze gids heeft de helft van de inzittenden al in een lichte slaap gesust. Dat verandert als het echt donker is geworden en de schijnwerper aangezet wordt. Die wordt steeds van links naar rechts bewogen in de hoop ergens reflectie van dierenogen te zien. De Zuid-Afrikaanse vrouw, die voor ons zit is daar een meester in. Voor mij zijn het allemaal donkere bosjes, die even beschenen worden, maar zij roept opgewekt: ‘Eyes at ten o’ clock!’. Het is net half negen, dus de informatie lijkt me nog niet relevant, maar de ranger begrijpt meteen wat ze bedoelt. Hij stopt de auto en daar loopt een hele familie grootoorvosjes. Te donker voor een foto, maar goed te zien in het licht van de schijnwerper. Een heerlijk moment en zelfs onze gids ontdooit enigszins. Zo wordt het laatste deel dan de ‘night drive’ nog heel geanimeerd, met leuke waarnemingen. Als afsluiting twee keer een ontmoeting met een Spotted Eagle-Owl. Eigenlijk weer te donker om een foto te nemen, maar ik waag me er toch aan. Een heel lage sluitertijd van 1/20e seconde. De uil blijft roerloos zitten.  De camera echter moet ook onbeweeglijk stil vastgehouden worden. Op mijn leeftijd geen sinecure, maar met de stabilisatiefunctie van de camera op keuzestand 70-plus lukt het toch aardig.