Gieren en Stormvogels

1. Galicië 

Het is weer september en dan vertrekken wij gewoontegetrouw naar het zuiden. Galicië is dit keer ons voorlopige doel. Voor ons nog onbekend gebied, maar voor velen bekend door de iconische hoofdstad: Santiago de Compostella. Al sinds de middeleeuwen trekken talloze pelgrims hierheen om het graf van de apostel Jacobus te bezoeken. En voor de hedendaagse bedevaartganger, die zich lopend of fietsend hierheen begeeft speelt spirituele groei en bezinning een grote rol.

Een wat onderbelichte wijze is de pelgrimstocht per auto. Merkwaardig eigenlijk. Het is uiterst comfortabel en je bent in een dag of drie ter plekke. Ja, maar hoe zit het dan met de bezinning en reflectie, vraagt de meer kritische lezer misschien. Dat komt hierbij zeker ook aan bod. “Je hoeft niet altijd 120 te rijden, Peter”, zeg ik tot mijzelf. “ Je mag in het leven ook best af en toe rustiger aan doen.” Dat zijn mooie en kostbare momenten.

Ik dwaal af. Wij zijn ook naar Galicië gekomen om zeevogels te zien. Bij Estaca de Bares, het meest noordelijke puntje van de Spaanse noordkust. Bij een gunstige wind trekken daar honderden Jan-van-Genten, Pijlstormvogels en Jagers langs. Op behoorlijke afstand, dus een telescoop is noodzakelijk om de soorten te kunnen herkennen. Desondanks een indrukwekkend schouwspel. We keren nog een paar keer terug naar deze plek. De laatste keer staat de wind uit het oosten en als gevolg daarvan trekken alle Kuhl’s Pijlstormvogels de verkeerde kant op. Onder de stormvogels staan zij niet als de slimste bekend. 

Ons onderkomen is een oud huisje met te lage deurposten. Ik stoot dan ook in drie dagen een keer of twaalf mijn hoofd. Ik sta daarin ook niet als de slimste bekend. Verder slaag ik er in op een hike te struikelen over een steen en in de doornstruiken te belanden. Het was eigenlijk gewoon een korte wandeling, maar door het woord hike te gebruiken laat ik hopelijk een wat sportievere indruk achter. Behalve de val dan. Na enig aandringen slaagt mijn echtgenote er in me uit de hachelijke situatie te bevrijden.   Dat waardeer ik erg in haar.

Terug bij ons huisje verwijder ik de laatste twintig doornen uit mijn linkerhand. Daarbij krijg ik wel gezelschap van het inwonende hondje, dat mij duidelijk als vriend beschouwt. De dag daarna vertelt zijn bazin dat het beestje nagenoeg blind is. Ik verbind er maar geen conclusie aan.