Gieren en Stormvogels

Deel 3. De vloek van de Eucalyptus.

We trekken verder Portugal in om vrienden te bezoeken die zich een aantal jaren geleden hier gevestigd hebben. Zij is tevens een oud-leerling van mij, maar is toch wonderbaarlijk goed terecht gekomen. Ze hebben een huis met een adembenemend uitzicht op beboste berghellingen. Daar kom ik straks nog op terug. We hebben goede gesprekken en er wordt ook veel gelachen. Zij heeft drie honden, waarvan er één al een poot mist. Hij heeft de zwarte band in karate. Dan lach je wel als er een anekdote wordt verteld. 

Enkele dagen later, als wij al weer zijn vertrokken woedt er een grote brand in dezelfde streek. Het vuur komt tot vijf kilometer van hun huis en de auto staat gepakt klaar voor de evacuatie. Zover komt het gelukkig niet. 

Een kwart van de bossen in Portugal bestaat uit Eucalyptus bomen. De bast en bladeren bevatten een soort olie die de boom enorm brandbaar maakt. Bovendien hebben ze zoveel van het grondwater tot zich genomen dat de bodem totaal uitgedroogd is. Het is een Australische boom en die zijn behoorlijk egoïstisch van aard. Maar ja, ze leveren houtpulp, wat weer gebruikt wordt voor toiletpapier. En daar is in Portugal veel behoefte aan. Ecologisch gezien hebben ze weinig nut. Uit onderzoek is gebleken dat het aantal Koala’s hier niet echt is toegenomen ondanks de Eucalyptus invasie.

Een familiebezoek staat ook in de planning. We brengen een aantal aangename dagen door nabij Lissabon en maken een fietstocht langs de Taag. Op een speciaal daarvoor aangelegd fietspad. Aangelegd met Europese subsidie. Die is op een gegeven moment stopgezet en daar houdt ook het fietspad op. Abrupt. We overleggen of we zullen omkeren of wachten op de volgende EU bijdrage. Een ruime meerderheid zegt het vertrouwen in Brussel op en dus keren we terug.

We bezoeken ook een wetland gebied aan de zuidkant van de rivier. Dat klinkt makkelijker dan het is, want het verkeer in Lissabon vraagt geduld, behendigheid en een totaal negeren van doorgetrokken strepen. We worden beloond met een uitzicht op honderden flamingo’s, lepelaars en ibissen. Zwarte Ibissen, geeft het vogelboek aan.  Dat is wel een depressieve kijk op deze glanzende, kleurrijke vogel. ‘Glossy Ibis’, heet hij dan ook in het Engels. Hoewel de ibis daar niet voorkomt. Hij kent het klimaat.