Hoogtijdagen

Deel 7 (slot) De cirkel van het leven. We zijn in Satara, een restcamp in het centrale deel van het Kruger. Ook hier zijn alle gravel wegen gesloten. Dus rijden wij langzaam heen en weer over de verharde wegen en turen vastberaden links en rechts op zoek naar wild. Of vogels. Dat voordeel hebben wij dan weer boven andere speurders. Het gebeurt regelmatig dat wij stoppen om een kleurige ‘bee-eater’ of ‘hornbill’ te bewonderen. De auto achter ons komt dan haastig langszij om te informeren waar wij naar kijken. ‘A bird’, geven wij bereidwillig aan. ‘A Swainson’s Spurfowl’. Dat laatste horen zij al niet meer. Een vogel hoort niet tot de ‘Big Five’. Inmiddels wel voor onze schoondochter, die zich in verbijsterend tempo de Afrikaanse vogelwereld heeft eigen gemaakt. Elke avond wordt er nauwkeurig bijgehouden welke nieuwe soorten er die dag bijgekomen zijn. Bij het zien van enkele auto’s langs de kant van de weg vragen wij op onze beurt ook waar de inzittenden naar kijken. ‘There are two ...

Deel 6. Katten en honden We zijn in het Kruger Park. Het is 37 graden. In Milaan gaan de Winterspelen zo ongeveer beginnen, maar daar is hier niet veel belangstelling voor. De delegatie Zuid-Afrikaanse langebaanschaatsers is minimaal en het nationale ijshockeyteam heeft zich weer niet kunnen plaatsen. Gebrek aan trainingslokaties speelt daarbij waarschijnlijk een rol. Wij zijn hier voor andere zaken. De gevolgen van de eerder genoemde overstromingen zijn nog steeds alom aanwezig. We kunnen dan ook niet alle geplande ‘restcamps’ bezoeken, maar met bereidwillige medewerkers van SANparks, South African National Parks vinden wij goede alternatieven. Er zijn in het Kruger park 850 km aan verharde wegen, de ‘tar roads’ en 1400 km aan onverharde wegen, ‘gravel roads’. Die laatste zijn bijna allemaal gesloten. Dat beperkt de mogelijkheden voor de ‘game drives’ aanzienlijk. Maar we zijn al heel blij dat we het park kunnen bezoeken. Zoon achter het stuur, schoondochter naast hem, zo beginnen wij...

Deel 5: Op weg naar Kaapstad  Langzaam trekken wij vanuit Keurboomstrand weer richting Kaapstad. De eerste tussenstop ligt aan de monding van de Breede Rivier, op een afgelegen plek. Omdat het dichtstbijzijnde restaurant ongeveer een halve dag rijden vergt is volpension de enige optie. De kok, die tegelijkertijd de functie van huismeester, barman, receptionist en tuinman vervult, doet zijn best. De eigenaresse van de lodge is zo’n dertig jaar geleden vanuit Engeland hier terechtgekomen en heeft hem de geheimen van de Engelse keuken bijgebracht. Zoals die destijds gangbaar waren. Een ruime hoeveelheid worstjes bij het ontbijt en Yorkshire pudding bij het avondeten. De hoeveelheid zout in de aardappels en groente maskeert elke andere smaak. Zo hoort dat. Er zijn slechts twee andere gasten: een Engels globetrotter met zijn 15- jarige zoon. Ze  komen hier om te vissen. Helaas hebben ze allebei een voedselvergiftiging opgelopen en laten het diner voor wat het is. Ook mijn maag ...