Van Kaap tot Kruger

Deel 6. Katten en honden

We zijn in het Kruger Park. Het is 37 graden. In Milaan gaan de Winterspelen zo ongeveer beginnen, maar daar is hier niet veel belangstelling voor. De delegatie Zuid-Afrikaanse langebaanschaatsers is minimaal en het nationale ijshockeyteam heeft zich weer niet kunnen plaatsen. Gebrek aan trainingslokaties speelt daarbij waarschijnlijk een rol.

Wij zijn hier voor andere zaken. De gevolgen van de eerder genoemde overstromingen zijn nog steeds alom aanwezig. We kunnen dan ook niet alle geplande ‘restcamps’ bezoeken, maar met bereidwillige medewerkers van SANparks, South African National Parks vinden wij goede alternatieven. Er zijn in het Kruger park 850 km aan verharde wegen, de ‘tar roads’ en 1400 km aan onverharde wegen, ‘gravel roads’. Die laatste zijn bijna allemaal gesloten. Dat beperkt de mogelijkheden voor de ‘game drives’ aanzienlijk. Maar we zijn al heel blij dat we het park kunnen bezoeken.

Zoon achter het stuur, schoondochter naast hem, zo beginnen wij aan onze eerste zoektocht naar wild. Twee paar scherpe ogen erbij vergroot de kans op het spotten van dieren aanzienlijk, maar zelfs de oudere passagier ziet al snel de olifant, die over de weg recht op ons af komt. We zijn het er allemaal over eens dat achteruit rijden de beste optie is. En wel met enig tempo. Gelukkig zijn ze in de auto achter ons tot dezelfde conclusie gekomen. De paniek daar is duidelijk groter dan bij ons. De auto slipt links de struiken in, moet dan haastig vooruit om daar weer uit te komen, in z’n achteruit en meteen aan de andere kant de acacia’s in. Zelfs de olifant durft geen risico te nemen en slaat af, de veilige bosjes in. We kunnen door. Als we even blijven staan, passeert de auto ons, de bestuurder met een bleek gezicht en handen verkrampt om het stuur. Zijn vrouw zit zwijgend naast hem en denkt na over een all- in arrangement aan de Spaanse zuidkust. ‘Wel spannend’, geeft ook onze chauffeur toe. Een geslaagde vuurdoop voor hem. Rustig gebleven. Hij weet dan nog niet dat wij twee dagen later klem komen te zitten tussen twee kuddes olifanten en geen kant meer op kunnen. Afrika. 

Natuurlijk is het drukker op de beperkt beschikbare wegen en het gras is door alle regen hoog, maar het gaat allerminst ten koste van onze waarnemingen. Nou ja, van de eerste leeuw zien wij alleen de oren. De wilde honden echter lopen vlak langs de auto. Wilde honden! Op onze tweede dag. Het is fantastisch om deze geweldige ervaring met z’n vieren te kunnen delen.

De derde dag is nog mooier. De droom van elke bezoeker is natuurlijk een luipaard te zien. Op onze speurtocht zien wij tal van bomen, die daarvoor zeker in aanmerking komen. Het is wel jammer dat  luipaarden zelf vaak geen idee hebben welke boom nou echt geschikt is. We zien in de verte een paar auto’s langs de weg staan en opeens loopt een indrukwekkend luipaard mannetje recht op onze auto af. Als ik m’n hand uit het raam steek, kan ik hem zo aaien als hij voorbij komt. Zo dichtbij is hij. Een korte enquete bij de rest van het gezin overtuigt mij er van dat dit misschien niet verstandig is. Katers zijn vaak net wat humeuriger.

Natuurlijk verloopt niet elke game drive zo voorspoedig. De conversatie beperkt zich vaak tot: ‘Stop! Stukje achteruit. O nee, een kei. Ga maar weer. Of toch? Gnoe? Ach termietenheuvel. Niks. Stop! Toch iets achteruit. Nee, laat maar.’ Daar wordt de familieband alleen maar hechter van. Hoop ik. We hebben nog een aantal dagen te gaan.