Gieren en Stormvogels

Deel 5. De laatste druppel

Als we de steppe in de Extremadura bezoeken is ons voornaamste doel het zien van de Grote Trap. Dat betreft hier geen bouwwerk met imposante treden, die naar de poort van een sprookjesachtig paleis leiden. Of een wonderbaarlijk staaltje techniek van Messi. Het is een vogel. Ook wel indrukwekkend, trouwens, want met een gewicht tot wel 16 kilo is hij één van de zwaarste vliegende vogels ter wereld. En hij is schuw. In veel gevallen krijgen we hem alleen door de telescoop behoorlijk te zien. Deze keer echter mochten we zelfs een paar foto’s van hem maken. 

Grote Trap

Ik kom er achter dat mijn oogdruppels op zijn. En die heb ik echt nodig. In een dorp even verderop is een ‘farmacia’ gevestigd. De man achter de toonbank spreekt geen woord Engels. Mijn Spaans beperkt zich tot de zin ‘ Ik spreek helaas geen Spaans’.  Wij praten dus beiden tot onze telefoons en die voeren op hun beurt een geanimeerd gesprek. De apotheker is buitengewoon behulpzaam en maakt ons duidelijk dat we naar de plaatselijke huisarts moeten voor een recept. Hij schrijft zelfs een introductiebriefje, gericht aan Oscar. Het is maar een klein dorp. Na een korte wachttijd worden wij tot de spreekkamer toegelaten. Voor Oscar blijkt Engels ook een brug te ver. Hij noteert wat gegevens, schrijft een recept uit en wuift elke toespeling op een betaling resoluut weg. Terug in de farmacia worden wij begroet als oude vrienden en blijken de oogdruppels in voorraad. Negen euro en zestig cent. Heerlijke mensen daar. Ik ben blij dat we een Spaanse bondscoach hebben. We zullen wel weer verliezen met de penalties, maar nu met een glimlach.

De laatste dagen van onze trip brengen wij door in de Pyreneeën. We hebben een eenvoudig appartementje geboekt in een afgelegen dorp. De route er heen is lang, maar prachtig. Gelukkig, want we moeten hem een aantal keren afleggen. De weg eindigt namelijk bij het dorp. Niet dat we daar de enige toeristen zijn. Wel de oudste. We komen voortdurend uiterst fitte jongeren tegen die fluitend de steile hellingen op komen lopen. Uitslovers.

Ik kijk op mijn smartwatch. Drieënvijftig stappen al weer. Wat laat ik me toch opjagen door al die activiteit om me heen. Morgen even rustig aan doen.

Ondanks de harde matras in het appartement val ik snel in slaap. Toch moe van de inspanning natuurlijk. Midden in de nacht schrik ik wakker. Uit een intense droom, waarin ik in gesprek was met een bergwandelaar. Vreemd genoeg herinner ik me het gesprek woordelijk.

‘Ik ben orgaandonor’ zegt de wandelaar.

‘Wat een mooi beroep, maar wel zwaar, denk ik’, is mijn antwoord.

Nou ja……

Inmiddels zijn we weer thuis. Dank weer aan iedereen die heeft meegelezen. Dank ook voor de moeite die een groot aantal van jullie heeft genomen om een berichtje achter te laten. Dat waardeer ik enorm en ik heb ze met plezier gelezen en af en toe ook van een kort antwoord voorzien. Graag tot een volgende keer.

Vale Gier