Van Kaap tot Kruger

Deel 4. Keurboomstrand

Ik overleg met Google Maps over de beste route van het Karoo National Park naar Keurboomstrand, een klein plaatsje aan de Indische Oceaan. Ruim 300 kilometer. Hij doet een voorstel om via de N12 naar het rijden. Als ik zeg dat we die op de heenweg ook al genomen hebben, heeft hij een leuk alternatief. Nog tien minuten korter ook. Dat is een simpele keuze. Wat hij er niet bij zegt is dat 170 kilometer van de rit over zogenaamde ‘dirt roads’ gaat. Onverharde wegen, waarop elke tegemoetkomende auto enorme stofwolken onze kant op blaast. Wij verdedigen ons door hetzelfde hun richting uit te doen. Niet sportief misschien, maar zij begonnen. Uiteindelijk ziet onze bagage er uit of wij een lang weekend in de Sahara hebben gekampeerd.

Als wij ons geboekte onderkomen bereiken is er geen mens te bekennen. Voorzichtig lopen wij naar de openstaande schuifdeuren van het woonhuis. Achterin de woonkamer zit een oudere man, verdiept in een boek. Nadat wij enkele malen in toenemend volume ‘hallo’ roepen, kijkt hij op en zwaait. ‘Sorry, I did not hear you. I am a little deaf.’ Althans, ik denk dat hij dat zegt. Ik kan hem niet helemaal verstaan. Ik ben een beetje doof. Martin, zo heet hij, is een hartelijke gastheer. Hij laat ons het ruime appartement zien en zegt dat we de tuin achter het huis ook kunnen gebruiken. En dat doen we gelijk. De tuin biedt een fantastisch uitzicht over de oceaan. Al tijdens de eerste paar minuten dat wij daar staan, zwemt er een groep dolfijnen langs. Hier gaan we wat mooie uurtjes doorbrengen ‘s avonds. Eerst wat dolfijnen kijken, dan een mooie zonsondergang. Dat laatste lukt. De dolfijnen zien we hierna niet meer. Doet overigens niets af aan de magie van de plek.

Martin’s gastvrijheid kent geen grenzen. Hij nodigt ons ook uit van hun patio gebruik te maken (‘stoep’ is het juiste woord hier). Daar voert hij dagelijks de lokale vogel bevolking met suikerwater, zaden en bananen. Zijn vrouw verzekert ons dat zij nooit de kans krijgt om zelf een banaan te nuttigen. Die worden onmiddellijk uit de boodschappentas gehaald en in plakjes gesneden voor de Turaco’s. Ze heeft wel eens geprobeerd er één naar binnen te smokkelen, maar slechts door intensieve therapie is dat weer goed gekomen. Turaco’s zijn de absolute sterren van de voederplek. Groter dan een duif, met een prachtig groen verenkleed en een rode snavel. Als wij een uurtje genoten hebben van de vele vogels, die gebruik maken van de voedselbank, willen wij de stoelen netjes terugzetten, maar Martin wuift ons weg. ‘No need. come back tomorrow.’

Op de laatste dag maken wij een rotswandeling in het Robberg Nature reserve. Dat blijkt pittiger dan wij dachten. Gelukkig is een wandelstok een vast onderdeel van onze bagage. Weliswaar ligt die nog in het appartement, maar de gedachte dat ik hem zo mee had kunnen nemen is toch geruststellend. Hangend aan de touwen hijs ik me uiteindelijk het laatste stukje helling op. De jongere garde huppelt me vrolijk keuvelend voorbij. ‘Je hebt het toch maar gedaan’, zeg ik tegen mezelf. Helaas zo zacht, dat ik het niet kan horen.