Van Kaap tot Kruger

Deel 7 (slot) De cirkel van het leven.

We zijn in Satara, een restcamp in het centrale deel van het Kruger. Ook hier zijn alle gravel wegen gesloten. Dus rijden wij langzaam heen en weer over de verharde wegen en turen vastberaden links en rechts op zoek naar wild. Of vogels. Dat voordeel hebben wij dan weer boven andere speurders. Het gebeurt regelmatig dat wij stoppen om een kleurige ‘bee-eater’ of ‘hornbill’ te bewonderen. De auto achter ons komt dan haastig langszij om te informeren waar wij naar kijken. ‘A bird’, geven wij bereidwillig aan. ‘A Swainson’s Spurfowl’. Dat laatste horen zij al niet meer. Een vogel hoort niet tot de ‘Big Five’. Inmiddels wel voor onze schoondochter, die zich in verbijsterend tempo de Afrikaanse vogelwereld heeft eigen gemaakt. Elke avond wordt er nauwkeurig bijgehouden welke nieuwe soorten er die dag bijgekomen zijn.

Bij het zien van enkele auto’s langs de kant van de weg vragen wij op onze beurt ook waar de inzittenden naar kijken. ‘There are two cheetahs resting under those trees, but they are hard to see’. Cheeta’s! Dat is wel heel speciaal. Met veel moeite slagen wij er in om een gevlekt stukje staart te ontdekken. ‘Dat ga ik niet tellen als waarneming’, zegt onze zoon beslist. Een moedig besluit, want dit was het dier dat hij het liefst wilde zien. Als wij drie kwartier later nog een keer langs de plek rijden heeft het aantal auto’s zich flink uitgebreid. Wij sluiten toch nog even achter in de rij aan om ook een oor te scoren. Dan besluiten de cheeta’s dat er genoeg geluierd is en lopen door het hoge gras langs de file. Ademloos kijken wij toe. Onze zoon stuurt de auto vakkundig een flink aantal meters terug voor een betere foto. Dan komt de gehele posse ons haastig achteruit rijdend voorbij om de twee jachtluipaarden te volgen. Wij wisselen een high five uit en gaan verder.

Die avond hebben we een zogenaamde ‘night drive’ geboekt. We vertrekken om 8 uur ‘s avonds in een open safaribus, waarin plaats is voor zo’n 20 mensen. Een beetje massaal misschien, maar de enige manier om iets van het nachtelijk dierenleven mee te krijgen. Bij het gezelschap voegen zich twee professionele YouTubers. Zij bevestigen met een zuignap een thermische camera op de voorkant van de wagen. Daar vragen zij achteraf keurig toestemming voor van de ‘ranger’. De warmtebeelden van de camera zijn een fantastische toevoeging aan het nachtelijk avontuur. Tijdens het rijden wordt met spotlights gezocht naar reflectie van dierenogen, maar voordat die gevonden zijn roept één van de multimediaprofs al:’hyena on the right!’ En even later zelfs ‘lion in front of us!’. 

Inderdaad verschijnt een leeuwin naast de auto, uitgerust met een zender. Een welkome aanvulling, want de dekking van het mobiele netwerk is hier heel matig. Dan komt een kudde zebra’s naderbij. De ranger wil al weer verder rijden, maar de camera onthult dat ze recht op de leeuwin aflopen. Dan opeens lawaai. Een zebraveulen rent in paniek langs onze wagen, maar in de haast struikelt hij en komt ten val. Hij komt bliksemsnel weer overeind, maar de leeuwin is sneller. Zij slaat de poten onder hem vandaan en grijpt de ongelukkige jonge zebra bij zijn nek. De dodelijke greep doet snel zijn werk. Het veulen wordt het gras in gesleept. Verderop klinkt het angstige gebalk van zijn moeder. De rest van de kudde vlucht geschrokken weg. Wij halen weer adem. De kleine zebra niet. 

Een Verreaux’s Eagle Owl slaat het tafereel onbewogen gade. Als wij de volgende dag de plek weer opzoeken ligt de leeuwin daar nog steeds in de schaduw. Van haar prooi is niets meer te zien. Vanuit de struiken rent plotseling een hyena het pad op met een groot bot in zijn bek.Een gestolen restant van het zebraveulen. Dat is Afrika. Dat was het Kruger park……..

Dank aan iedereen, die via deze blog met ons meegereisd is. Dank ook voor de moeite, die veel van jullie hebben genomen om een opmerking bij de blog te plaatsen. Dat waardeer ik enorm en ik heb ze met veel plezier gelezen. Graag tot een volgende trip!