Hoogtijdagen

Deel 1 - op reis De dagen voor ons vertrek zijn niet prettig voor de gemiddelde reiziger. Talloze vluchten worden geannuleerd vanwege de sneeuw en de NS meldt dat de meeste wissels bevroren zijn. Bij het voetbal is het gebruikelijk dat de wissels zich eerst warmlopen, maar ProRail wil daar niet aan. Het is goedkoper dat de boel af en toe volledig plat komt te liggen. Daar is goed over nagedacht. Wij kunnen gewoon weg. De trein rijdt, het vliegtuig stijgt op en een kleine anderhalf uur later zijn we al in Frankfurt. Daar willen we niet heen, maar de vrouwelijke piloot besluit een tussenlanding te maken. Ik zeg niks. Dat heb ik thuis wel geleerd. Een paar uur later begint dan toch de lange vlucht naar Johannesburg. Dat is ook niet onze bestemming. We pakken nog een vluchtje naar Kaapstad. Daar    stappen we uit, en wachten bij carroussel 1 op onze koffers. Gelukkig kunnen we ze simpel van de band pakken, want alle andere reizigers zijn inmiddels al met hun bagage vertrokken. Onz...

Deel 3. De Algarve Wij zijn in de Algarve neergestreken. Een mooi blinkend wit bouwwerk, waarin vier studio’s zijn ondergebracht. En een enorm zwembad. Mijn echtgenote trekt daar dagelijks wat baantjes en ik kijk vanaf de kant bewonderend toe. Ik heb wel even geaarzeld. De watertemperatuur blijft echter steken op 25 graden. Voor ijsbad fanaten natuurlijk prima. Maar een vogelaar op leeftijd is daar voorzichtig mee. Op zondagochtend besluiten wij een wandeling te maken over de kilometers lange boardwalk van Quinta do Lago. Datzelfde besluit neemt een aanzienlijk deel van de Portugese bevolking ook. Wij hopen wat langstrekkende vogels te zien, maar de meeste daarvan zitten op een racefiets of denderen met een koptelefoon op, in hoog tempo over de planken. Om de boardwalk te bereiken parkeren wij onze auto in een chique wijk, tussen de golfbanen. Voor de zekerheid kiezen wij een plek naast een zilvergrijze Porsche. Mocht een voorbijganger kwaad in de zin hebben met een achtergelaten ...

Deel 2: naar de Extremadura Wij nemen afscheid van de Ebro Delta en speciaal in het avondlicht nog even van de Flamingo’s. We kunnen ze tegenwoordig in Nederland ook zien. Niet alleen de Europese, maar ook de Chileense en de Caribische Flamingo. Die broeden net over de grens in Duitsland en hebben daar kennelijk allemaal een verblijfsvergunning gekregen. Wir schaffen das. Onze volgende bestemming is de Extremadura. Ons onderkomen ligt aan de rand van een klein dorpje. Google maps stuurt ons diverse doodlopende zandwegen in, waarna wij de auto maar parkeren en te voet verder zoeken. Al spoedig bereiken wij het juiste adres, waar wij worden verwelkomd door een allerliefst Spaans echtpaar. Paco brengt ons terug naar de auto en rijdt voor ons uit om de juiste route te tonen. Het blijkt dat niet alle wegen in Spanje doodlopen al is het wel zaak op sommige paadjes de spiegels in te klappen. Onze conversatie met het stel verloopt geheel via Google Translate. Wij krijgen een rondleiding...

Deel 1. De reis Wij volgen de zwaluwen weer op hun trek naar het zuiden. Zwaluwen zijn behoorlijk onvermoeibare vliegers, maar omdat wij elkaar afwisselen achter het stuur maken we uiteindelijk toch meer kilometers dan zij op de eerste reisdag. Als wij ergens in de buurt van Dijon bij onze onderweg geboekte accommodatie aankomen is er dan ook nog geen zwaluw te bekennen. Die zitten nog na te hijgen op een elektriciteitslijn in België. Booking.com is bij hen nog een weinig gebruikte app. De Duitse eigenaresse van de B&B complimenteert mij met mijn Engels, ik merk op dat zij perfect Frans spreekt en wij wisselen geen woord in het Duits. Altijd heerlijk, zo’n trip naar het buitenland. De reis door Frankrijk verloopt voorspoedig. Pas bij het binnenrijden van Spanje wordt er enige afbreuk gedaan aan het vakantiegevoel. Om de paar kilometer wordt er met alarmerende teksten gewezen op de gevaren, die de argeloze automobilist bedreigen. “Don’t trust strangers” is het steeds herh...

6. Shingwedzi Ons laatste restcamp in het Kruger is tevens het meest noordelijke dat wij aandoen: Shingwedzi. Deze naam betekent zoiets als ‘plaats zonder mobiele dekking’.    Het heeft een heerlijk terras, uitkijkend over de rivier en wij confisqueren een tafeltje in de schaduw. Even verderop zit een Engels echtpaar aan de lunch. Hij ergert zich enorm aan de vliegen die zonder enige bijdrage in de kosten ook van de Koedoeburger willen genieten. Hij wappert voortdurend met beide handen in het rond in de hoop de insecten te ontmoedigen. Zijn vrouw heeft geen last van de vliegen. Wel van haar echtgenoot. Zij haalt uiteindelijk een vliegenmepper uit de auto en geeft die aan hem. “Well, if you really must, at least try something that might work!”.    Met nieuwe moed begint hij nu om zich heen te meppen. Zijn vrouw schuift voor de zekerheid een tafeltje op. De vliegen niet. Die hebben wel door dat hier geen professional aan het werk is.  De variëteit in dieren en vog...

5. Mopani Het noordelijk gedeelte van het Kruger park is aanmerkelijk rustiger dan het zuiden. Minder kans op de ‘Big Five’, dus minder toeristen. Als wij de gate van het Mopani restcamp binnenrijden voelt dat een beetje als thuiskomen. Vorige keren waren we hier met familie en hadden we een groot huis met uitzicht op het stuwmeer beneden. Met z’n tweeën betrekken we uiteraard een kleiner onderkomen midden in het kamp. Daar is niks mis mee. Behalve dat de airco het niet doet. Terwijl de temperatuur de vijfendertig graden aantikt. Het meisje bij de receptie hoort mijn klacht hierover onbewogen aan. ‘You have thirty- three?’ Ik antwoord dat ze er nog twee graden naast zit, maar ze doelt op het nummer van ons huisje. Ze pakt de telefoon en heeft een korte, voor mij natuurlijk onverstaanbare, conversatie. ‘They will come and fix it’, belooft ze. Het kan best dat ze daar zelf in gelooft.     Maar wachten tot de temperatuur daalt is ook een optie. Het wordt hier tenslotte al herfst....