Hoogtijdagen

Vanuit het Bateleur Bushveld Camp vertrekken we voor een lange rit, met als doel het uiterste noorden van het Kruger Park. Dit gedeelte van het park wordt veel minder bezocht dan het zuiden en we komen dan ook slechts af en toe een auto tegen. De weg kan eigenlijk niet missen, dus we hebben voor deze rit onze navigatie-app uitgeschakeld. Dan is het wel even schrikken, als je plotseling een sms ontvangt:" Welkom in Vietnam. U kunt bellen....." Uiteraard reageer ik boos naar mijn echtgenote, die de kaart bij zich heeft, maar zij verzekert me, dat ze de afslag Vietnam niet gezien heeft. Dat is wel vervelend. Natuurlijk weer geen Vietnamese Dong op zak om loempia's te kopen. Uiteindelijk blijken we toch nog gewoon in Zuid-Afrika te rijden, dicht tegen de grenzen van Zimbabwe en Mozambique aan. De dekking van het mobiele netwerk houdt na deze sms wel zo'n beetje op. Qua dierenleven is de rit een beetje stil, op een paar Elandantilopen na. Wel zien we een kleine familie Gr...

Na de ochtend game drive vertrekken we rond 9 uur richting Kruger Park, met als uiteindelijke bestemming het Bateleur Bushveld Camp. Een fikse rit, want het kamp ligt in het noordelijk deel van het park. Na enkele uren rijden bereiken we Phalaborwa Gate, waar wij verwachten met onze, online aangeschafte Wild Card, vlotjes toegelaten te worden. Er moeten echter toch weer de nodige formulieren ingevuld worden en dat gebeurt, zoals wel vaker bij de entree tot de parken, langzaam en met een volledige desinteresse voor de bezoeker. Als je een vraag stelt, krijg je meestal nog wel een gemompeld antwoord, maar vrijwillige informatie wordt er niet verstrekt. Klantvriendelijkheid is vast niet één van de sollicitatiecriteria geweest voor de baan van receptionist hier. Je krijgt als bezoeker het gevoel dat je net aan getolereerd wordt, maar dat het wel erg vermoeiend is om weer een toerist toegang tot het park te verschaffen. Dat hun baan alleen maar aan deze bezoekers te danken is, dringt niet ...

Een voorspoedige rit heeft ons bij de Gomo Gomo Game Lodge gebracht in het Klaserie Private Game Reserve. Een comfortabel onderkomen, met een stuk of acht cottages en een terras, dat uitkijkt op een kunstmatig aangelegd meertje, een zgn "dam". Er is ook een zwembadje bij het terras, maar gezien de afmetingen is het niet de bedoeling dat meer dan ėėn gast tegelijk daar gebruik van maakt. Met enige regelmaat komen dieren naar de drinkplaats, zoals Impala's, Wrattenzwijnen, Giraffen, Bavianen en één keer een Tawny Eagle. Uitzicht op de drinkplaats Wij arriveren ruim op tijd voor de lunch en dus ook voor de middag game drive, met Dean, de ons toegewezen ranger. Via communicatie met een andere ranger wordt duidelijk dat er mogelijk leeuwen te bewonderen zijn aan de rand van het reservaat. Het gas gaat er op en 10 minuten schudden en botsen brengen ons naar de bewuste plek. Jawel, een leeuwin en een leeuw lopen ons over het zandpad tegemoet. Dean draait de landrover. De ...

Niet een veelbelovende naam: Dullstroom. Na een voorspoedige vliegreis en in het bezit van een huurauto zijn wij na een uur of drie rijden vanaf Johannesburg hier beland. Mentaal hebben wij ons voorbereid op het links rijden en het daarbij behorende schakelen met de linkerhand. Het eerste zijn wij veiligheidshalve inderdaad gaan doen, maar de Toyota blijkt een automaat. Niet verkeerd, behalve dat de auto boven de honderd een dusdanig hoog toerental draait dat wij de indruk hebben op de snelweg in de derde versnelling te rijden. Pas veel later zal blijken dat een tikje naar links tegen het pookje dit moeiteloos kan herstellen... Maar goed, veel snelwegen gaan we niet tegenkomen en we geraken er toch vlot mee bij ons eerste onderkomen: Apple Blossom Cottage. Een kilometer of zeven buiten Dullstroom, idyllisch gelegen aan een klein meertje. Behoorlijk afgelegen, dat wel, maar de beschaving rukt hard op. Er wordt over de volledige zeven kilometer aan de weg gewerkt, met de nodige herrie v...

Het is een eind rijden naar het Lauwersmeer. Toch ondernemen we die expeditie een paar keer per jaar, want er valt meestal wel wat leuks te zien. Wat vogels betreft althans, want verder is het er vlak, winderig en dunbevolkt. We beginnen dan altijd aan de Groningse kant, waar we steevast een bezoek brengen aan de kijkhut aan het Jaap Deensgat. Vanuit een kijkhut, of schuilhut, kan men genieten van het vogelleven, zonder onze gevederde vrienden te verstoren of angst aan te jagen. En bij het Jaap Deensgat is het risico van verstoring helemaal uitgesloten. Slechts met een goede telescoop zijn aan de horizon wat stipjes te ontwaren, die bij de juiste lichtval als vogels zijn te identificeren. De aanleg van de hut is waarschijnlijk gefinancierd door Swarosovski. Toch lopen wij er altijd heen. Het is een ritueel. Bij een bezoek aan het Lauwersmeer hoort een bezoek aan het Jaap Deensgat. We zien ook deze keer niets. We rijden via de dam naar de Friese kant en spoelen onderweg onze teleurstel...

Vandaag even naar de Lepelaarplassen geweest. Er staat daar een kijkhut, die uitzicht biedt op een fraaie plas, met in het midden een eilandje, waarop zich vaak Aalscholvers en Zilverreigers bevinden. Te ver voor een foto, maar leuk, qua uitzicht. Als je geluk hebt zwemt er af en toe een eend in de buurt van de hut en als je heel veel geluk hebt, landt een IJsvogeltje op één van de dode takken. Uitzicht vanuit de kijkhut Meestal is het er echter vrij stil, althans buiten de hut. Binnen is het een ander verhaal. Als ik binnenkom zijn er 4 andere fotografen aanwezig, 3 mannen en 1 vrouw. De vrouw heeft haar camera en telelens pas enkele dagen en bekent dat ze dus nog heel veel moet leren. Dat is aan geen dovemansoren gezegd. Een oudere heer heeft zich naast haar geinstalleerd, met een pak sap, wat versnaperingen en een fors kaliber telelens. Hij begint ogenblikkelijk een uitgebreide verhandeling over sluitertijden, diafragma, lichtval en compositie. De vrouw knikt een beetje angst...