Hoogtijdagen

Wij rijden vanuit Sesriem naar het noorden. Driehonderdvijftig kilometer onverharde weg. Elke bocht brengt weer nieuwe landschappen en vergezichten. Zandduinen, dorre woestijngebieden, bergruggen en canyons. Tegenliggers zien we, zo ongeveer om het half uur, al van ver aankomen door de stofwolken aan de horizon. Ergens halverwege komen we achter een bus te rijden en dat is gelijk lastig. De volgende zijweg is 125 kilometer verder, dus de kans dat de touringcar gaat afslaan is niet zo groot. Inhalen is riskant want de stofwolk belemmert volledig het zicht op de weg. Bovendien willen we niet te dicht er achter gaan rijden, dan zien we helemaal niets meer. Als er een tegenligger is gepasseerd overleggen we over de kans dat er binnen tien minuten nog één komt en we besluiten dat die klein is. Gaspedaal ingedrukt dus en blind langs de bus razen. Als de weg weer zichtbaar wordt, blijkt dat we nog leven. Heerlijk land, Namibië. Tien minuten later moet er een sanitaire stop ingelast en dankzij...

Halverwege de middag landen wij op het vliegveld van Windhoek, na een lange vlucht. De temperatuur is gelijk al een aangenaam verschil met de Nederlandse winter. Het vliegveld is maar klein voor een ‘international airport’, al zijn de aspiraties voor meer grandeur duidelijk aanwezig. Bijvoorbeeld in de afhandeling van de paspoortcontrole.  Als de aankomsthal gevuld is met passagiers van de net gelande twee vliegtuigen gaat een ge-oliede immigratie procedure van start. Er vormen zich rijen voor ‘residents, ‘other African countries’ en de rest van de wereld. Deze verdeling wordt overigens even gelijkmoedig weer losgelaten als sommige rijen te langzaam vorderen. Zoals de onze. Elke binnenkomer wordt uitgebreid gecheckt, nog eens gecheckt, gefotografeerd en krijgt uiteindelijk een volgestempeld paspoort terug. Dit alles met een volledige desinteresse en in een stressvrij  tropisch tempo. Het duurt een uur voordat wij feitelijk Namibië binnenmogen. Het onderkomen is prima. We bes...

Wij hebben mooie plannen voor 2018. Het eerste plan is Namibië. Nog een paar weekjes, dan pakken wij het vliegtuig richting Windhoek. Dat klinkt wellicht als een dorp in het tochtige noord-oosten van Groningen, maar zo heet de hoofdstad daar. We gaan  vier weken rondtrekken in een ‘four-wheel-drive’, waarbij we tot in de verre uithoeken van het land doordringen. Van de spectaculaire zandduinen in het westen tot aan de uitlopers van de Okavango delta in Botswana. Ik laat onze belevenissen wel weer weten, als we ergens de beschikking hebben over wifi. Woeste, droge en goeddeels verlaten woestijnlandschappen stel ik me zo voor. Slechts 3 miljoen inwoners in een land dat zo groot is als Frankrijk en de Benelux samen. Na Mongolië het dunstbevolkte land ter wereld. In beide landen hebben ze het fileprobleem redelijk onder de knie. Southern Masked Weaver En ik hoop natuurlijk op veel vogels. Dat is uiteraard ook weer een mooi plan voor dit jaar. Zoveel mogelijk vogels zien. Ik ho...

November is hier niet de beste tijd om vogels te fotograferen. De mooiste zijn weg, het weer is grijs en ik vind het te koud. Het enige dat me warm houdt in deze tijd is de Pietendiscussie. Heerlijk. Geen enkele nuance bij beide kampen. En zo hoort dat in een discussie, die voornamelijk gevoerd wordt via de sociale media. Met enige weemoed denk ik terug aan mijn beginjaren als docent. Dat is heel lang geleden, ik weet het. Maar Sinterklaas was er al. Ik vond het leuk om daar in mijn lessen Engels ook enige aandacht aan te geven. Per slot van rekening heeft Sinterklaas ook in het Verenigd Koninkrijk een vaste plek. Althans dat vertelde ik mijn leerlingen. Nu zou je daar als docent niet meer mee wegkomen. Onmiddellijk zou dat op 32 mobieltjes gecontroleerd worden en Google zou mij meteen als leugenaar ontmaskeren. Dat kon destijds gelukkig nog niet. Oh, er waren wel wat twijfelaars, maar toen ik vertelde dat in het zuiden van Engeland uitgestrekte pepernootvelden waren en dat de bisschop...

Wij bevinden ons in Hongarije, een eind voorbij Boedapest. We hebben een onderkomen geboekt op een voormalige boerderij in het oosten van het land, tussen het Bükk gebergte en de Hortobagy. Een vogelgebied bij uitstek, befaamd om de vele spechten, Appelvinken en de majestueuze Keizerarend. Deze laatste moet het helaas zonder kennismaking met ons stellen. We hebben heus een tijd naar hem uitgekeken, maar hij kwam niet opdagen. Dan moet hij het zelf maar weten. De accommodatie wordt gerund door een Nederlandse bioloog en zijn Hongaarse echtgenote. Wij zijn niet de enige gasten: er is een groep Nederlanders neergestreken voor een fotocursus. Regelmatig komen wij ze tegen op onze dagtochten. Terwijl wij onbekommerd een voetpad volgen richting steppe, krijgen zij de strenge instructie door de knieën te zakken, diafragma 11 of 16 te kiezen, een stop overbelichting in te stellen en daarna het histogram te bestuderen. De cursusleider, een cynische vijftiger genaamd Eppo, gaat vervolgens op zi...

Na alle avonturen in het verre zuiden, richten we nu onze blik op het noorden. Niet zo extreem hoor, met de auto naar het Lauwersmeer gebied. Het is een eind rijden naar Groningen. Dat duurt behoorlijk lang. Bijna net zo lang als de paspoortcontrole op Schiphol, maar we mogen wel gewoon ons eigen flesje water mee. En het is de moeite waard. Door de telescoop bekijken we twee enorme zeearenden, die ver weg paniek veroorzaken onder de watervogels. Talloze eenden en steltlopers bevinden zich op het water en de slikken aan de Friese kant van het Lauwersmeer. Te ver weg voor een behoorlijke foto, maar alleen al het zien is fantastisch. Er is eigenlijk maar één goede plek daarginds om te fotograferen. Een schuilhut aan de zuidkant van het gebied. Maar ja…. Nederland is een dichtbevolkt land. Gemiddeld 8,6 bezoeker per vierkante schuilhut. En die staan er al als wij binnenkomen, dus wij schroeven het gemiddelde flink op. De drie beste plekken, met direct uitzicht op het eiland...

Nossob is een aardig restcamp, ook al met een eigen 'hide', die uitkijkt op een kleine drinkpoel. 's Avonds zien we daar in het halfduister hoe een Verraux's Eagle Owl (een heel forse Oehoe) een grote prooi bemachtigd heeft. Op een boomstronk gezeten heeft hij zijn klauwen gezet in iets dat op een Zwarte Ooievaar lijkt. Al lijkt op dit tijdstip natuurlijk alles op een Zwarte Ooievaar. Het arme slachtoffer beweegt eerst nog wel, maar niet heel lang meer. Fascinerend om te zien, al is het te donker om met de camera vast te leggen. Verder is de omgeving van Nossob nog natter dan bij Mata Mata. Als de grote plassen op de zandwegen een beetje beginnen op te drogen ontstaan er grote zuigende modderplekken. Wij vertrekken naar Kieliekrankie en dan Twee Rivieren, ons laatste restcamp in het zuiden van de Kgalagadi. Ik nader één van de moddersporen, schakel over op de 4x4 modus en maak een keuze. Het linker- en rechterspoor zien er even slecht uit, dus ik ga voor de linkerkant...