Hoogtijdagen

Inmiddels zijn we wat meer in het noordelijk gedeelte van het Kruger park aangekomen: Mopani restcamp. Het is een aangename plek om te vertoeven, met een winkel, een zwembad, een benzinestation en een restaurant. Het restaurant biedt een geweldige blik op de Pioneer Dam. Het woord 'dam' wordt in Zuid-Afrika gebruikt voor een kunstmatig aangelegd meer. Wij drinken hier elke dag koffie op het terras en genieten dan van het uitzicht. Een olifant waadt in de verte door het water, de roep van de Afrikaanse zeearend galmt melancholiek over de vlakte en in de keuken wordt gewerkt aan onze cappuccino. Dat is niet eenvoudig.Vooral niet als iemand van ons gezelschap afwijkt van het patroon en een milkshake bestelt. Dan volgt er grondig overleg in de keuken over de te volgen tactiek. Werken we eerst aan de milkshake, dan staat die op te warmen terwijl de koffie in gereedheid wordt gebracht. Doen we toch de cappuccino als eerste, dan koelt die af tijdens het milkshakebereidingsproces. Na e...

Wij vermaken ons met het verkennen van het Kruger Park. Daarin zijn we niet alleen. Zeker het zuidelijk deel van het park wordt druk bezocht. Dat is niet erg, het is ongelooflijk uitgestrekt en alleen als er ergens leeuwen gespot zijn vertoont zich enige filevorming. Iedereen manoeuvreert dan zijn auto in de meest ideale positie voor een National Geographic plaatje. Het wordt pas echt lastig als de leeuwen enige actie vertonen. Dat gebeurt niet vaak. Zij hebben een dagritme, dat voornamelijk bestaat uit slapen, slechts nu en dan onderbroken door een middagdutje. Tenzij het tijd is voor de paring. Dan zien we een heel andere kant van de leeuw. En de leeuwin. Zij draait uitnodigend een paar keer voor de neus van haar man heen en weer en meer aanmoediging heeft hij niet nodig. Ongegeneerd, midden op de weg, gadegeslagen door vele geschokte natuurliefhebbers volgt de daad. Er ontstaat enige paniek onder de chauffeurs. Iedereen wil natuurlijk wel zulk educatief videomateriaal opnemen, dus a...

Na drie dagen in Pretoria breidt ons gezelschap zich uit met 4 familieleden. Wij ontmoeten elkaar halverwege de route naar Marloth Park, waar wij voor een week een huis gehuurd hebben. Marloth Park grenst aan het vermaarde Kruger Park en de bedoeling is dan ook dat we daar regelmatig naar wild gaan speuren. En vogels natuurlijk. Ons onderkomen ligt verscholen tussen acacia bomen en heeft een groot terras met braai faciliteiten en een zwembadje waar ongeveer een derde van het gezelschap tegelijk verkoeling kan zoeken. Staand wel te verstaan. Wij worden verwelkomd door de verhuurster, die ons gelijk het uitgebreide en gecompliceerde alarmsysteem uitlegt, dat zowel buiten als binnen ongewenste bezoekers moet weren. 'It is very safe here', verzekert zij ons terwijl zij de sleutel van het zevende slot laat zien. Wij hebben een tijdje terug gelezen dat er hier vlakbij een dubbele moord heeft plaatsgevonden, maar dat wuift zij glimlachend weg. 'Just some sort of work...

We vliegen deze keer met de verlieslijdende tak van KLM, namelijk Air France. Dat betekent een tussenstop op Charles de Gaulle en dan de nachtvlucht naar Johannesburg.  Een paar dagen voor ons vertrek dreigt een staking van het grond- en cabinepersoneel tegen de verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd. De regering echter, zwicht zoals gebruikelijk en belooft niet te zullen tornen aan de 47 jaar. Of daaromtrent. Ik weet het niet precies, maar ruim voor de aftakeling inzet in Frankrijk. Na aankomst gaan wij onze huurauto ophalen. Een beetje ruime, want er moeten straks nog meer familieleden in. Achteloos gooi ik bij de Hertz desk mijn Hertz Gold member card op de balie. Een kartonnen ding dat ik jaren geleden om onduidelijke reden eens toegestuurd heb gekregen. Of misschien uit een reclamefolder gescheurd, al heb ik daar geen actieve herinnering aan. Er wordt meteen naar beneden gebeld dat er een heuse Gold Member staat en of er een upgrade geregeld kan worden. Nou, dat kan....

Zonsopgang in de Sierra Nevada Niet voor niets is het Sierra Nevada gebergte ten zuiden van Santa Marta een geliefde bestemming onder serieuze vogelaars. Er leven daar namelijk meer dan 20 endemische soorten, vogels die nergens anders ter wereld voorkomen. In Nederland kennen wij geen endemen. Het dichtstbij komt nog de ‘d ubbelgezoomde Barnevelder’, maar voorzover ik weet gaan er niet veel vogelreizen die kant op. Dat is in Colombia wel anders en met name in Santa Marta hebben ze goed begrepen dat vogelaars geld in het laatje brengen. Ze hebben een simpel en effectief systeem bedacht om de regio voor het voetlicht te brengen. De plaatselijke VVV heeft 20 willekeurige vogels uitgezocht, daar ‘ Santa Marta’ voor geplakt en de zaak was geregeld. Ook wij gaan bij zonsopgang op zoek naar de Santa Marta wren , de Santa Marta Warbler , de Santa Marta woodstar en de Santa Marta screech owl . Door het dichte gebladerte is meestal slechts met grote moeite een glimp van een kopje of een stukje ...

  De reisleider heeft ons te verstaan gegeven dat wij de volgende ochtend om drie uur dienen op te staan. We zijn inmiddels wel wat gewend, maar een dergelijk tijdstip krijgt geen enthousiaste reacties. Welke endemische vogelsoorten moeten persé midden in de nacht bewonderd worden? Het heeft echter alleen maar te maken met het feit dat we een binnenlandse vlucht moeten halen, die om half tien uit Medellin vertrekt. Daarmee vliegen wij naar Santa Marta in het uiterste noorden van Colombia. En Medellin is nog wel een heel eind rijden. Minimaal 6 uur. Dat blijkt een optimistische inschatting. Wij racen over de donkere bergwegen om uiteindelijk in de buitenwijken van de stad volledig vast komen te staan in een ochtendfile. De sanitaire nood is inmiddels bij veel groepsleden zo hoog opgelopen dat de bus toch in de berm gezet wordt voor een korte stop. Enige beschutting is daar niet, maar nu is niet de tijd om je daar druk over te maken. Het begrip kijkfile krijgt weer een heel andere di...

We vertrekken richting Jardin, een rit van zo’n vier uur. Dat is niet vervelend. Het landschap is vaak prachtig en we kunnen in alle rust daarvan genieten. Onze chauffeur is degene, die het zware werk doet. Een sanitaire stop is natuurlijk af en toe noodzakelijk en gezien de gemiddelde leeftijd van de reizigers misschien zelfs iets vaker dan gemiddeld. En als er geen cafeetje langs de weg is, voldoet het alom aanwezige bos ook wel. Op één van deze stops komt onze reisleider plotseling enthousiast uit het geboomte rennen en roept dat hij een uil heeft gezien. Wij denken eerst nog even dat hij het over een spirituele ervaring heeft, maar hij doelt op een echte vogel. Het is weer eens duidelijk dat de ware vogelreisbegeleider weinig privé momenten kent. Het blijkt te gaan om een grote, markant getekende spectacled owl . Hij vliegt weliswaar weg, ongetwijfeld even geschrokken van deze groep spectacled tourists , maar landt even verder weer in een boom langs de weg. Een behoorlijke foto is ...