9 Feb 2019

Costa Rica deel 3. Naar het noorden

Nog verder naar het noorden ligt het natuurreservaat Cano Negro. Niet heel ver in kilometers, maar ook hier maken de hobbelige zandwegen een strak tijdschema onmogelijk. Dat hebben we dan ook niet en de derde versnelling wordt slechts sporadisch gebruikt. De twee hoogste krijgen een volledige rustdag. Het regenwoud is verdwenen en vervangen door ananasvelden en grasland. Bij ons hotel aangekomen worden we verwelkomd door een enthousiaste Duitse jongeman, die in het kader van één of andere vage management studie een aantal maanden de dagelijkse gang van zaken runt. En met verve. Wij hebben voor de volgende dag een boottocht geboekt en hij biedt aan mee te gaan. Als vertaler en gids. Wij kijken hem verbaasd aan. Om 6 uur  ' s ochtends? 'Part of my job' zegt hij opgewekt. En zijn aanwezigheid is goud waard. Alonso, de feitelijke gids, is een uitstekend vogelkenner, maar zijn Engels beperkt zich tot de vogelnamen, die dankzij zijn Spaanse accent een nog exotischer tintje krijgen. De boottocht begint overigens met een bijna prehistorisch toneel. Een kaaiman heeft een forse leguaan gegrepen, die ongestoord de rivier dacht over te zwemmen. Zijn kop zit vastgeklemd tussen de kaken van de kaaiman en de tijd van tegenspartelen is kennelijk al voorbij. 



Wat vogels betreft blijkt deze 3 uur durende vaarroute een even groot succes als 9 jaar geleden. Onze Duitse tolk heeft in de paar maanden dat hij hier is al verrassend veel kennis van de lokale avifauna opgedaan. Soms wordt hij echter met een welwillende glimlach door Alonso gecorrigeerd. Not Snowy Egret, but Little Blue Egret. Geërgerd slaat de jongeman zich dan voor het hoofd. 'Of course, I should have known. The legs. Ah, the same mistake again.' Die komt er wel!


 Na drie dagen gaan we door naar Finca Verde in Bijagua. Een kleinschalige accommodatie, waar kennelijk 'organic farming' bedreven wordt. Je kunt er, zoals op elke lokatie, een aantal activiteiten boeken, zoals een 2 uur durende educatieve wandeling door de plantages van de boerderij en het omringende bos. Dat blijkt een lucratieve onderneming. Om de haverklap trekt een groepje argeloze toeristen voorbij, vooraf gegaan door een zich enthousiast voordoende gids met telescoop. Halverwege wordt dan nog even de tamme Boa Constrictor wakker gemaakt en bewondert het groepje de vlinders in de overdekte vlindertuin. Dezelfde soorten vliegen een paar meter verder gewoon in het wild tussen de bloemen, maar dat is natuurlijk weinig educatief. Als wij zelf op pad zijn en we komen de excursie tegen, heeft de gids altijd een grap paraat. ' Did you find the Jaguar? ' doet het altijd goed. Mijn antwoord: ' Yes I caught it and locked it in the cabin' is niet helemaal de bedoeling. Er is er maar één, die hier de grapjes maakt.  De wandeling van de groep eindigt bij het restaurantje en vaak kan daar nog even omhoog getuurd naar een luiaard. Een mannetje en een vrouwtje houden zich daar regelmatig op en het vrouwtje heeft zelfs twee jongen bij zich. Eén draagt ze mee op haar buik en de ander hangt zelfstandig wat rond aan de takken. Duidelijk een hangjongere. ' Doe rustig aan buiten hè? Niet gaan rennen' heeft zijn moeder nog gezegd. En daar houdt hij zich voorbeeldig aan.
















6 Feb 2019

Costa Rica deel 2, Boca Tapada

Met enige weemoed nemen wij afscheid van Selva Verde. De oranje armbandjes mogen af en dat voelt toch, alsof we een stukje houvast inleveren. We krijgen een 'big hug' van Dave, onze nieuwe Amerikaanse vriend uit Denver. Hij is een fanatieke vogelaar en fotograaf en is er al diverse malen op uit geweest met lokale gidsen. En met ons. Weliswaar is zijn echtgenote ook aanwezig, maar het contact tussen hen beiden beperkt zich tot het ontbijt 's-ochtends en het tanden poetsen 's-avonds. Een bestendige relatie.




Maar goed, wij gaan op weg naar Boca Tapada, verder het naar het noorden, tot dicht bij de grens van Nicaragua. We zijn al gewaarschuwd dat de laatste 20 kilometer van de weg niet in optimale conditie is. Dat klopt. Onze Toyota Rush krijgt het zwaar te verduren, maar in het besef van de all-risk verzekering, crossen wij glimlachend door de kuilen. 
Bij de lodge worden we welkom geheten door Kurt, de Duitse eigenaar. Hij geeft ons over in de vertrouwde handen van de 'second-in-command', Adolfo. Of dat zijn echte naam is, weten we niet. Het kan zijn dat Kurt daar een rol in gespeeld heeft natuurlijk. Adolfo is een hartelijke enthousiaste man, die ons het terrein laat zien, belooft met ons te gaan kanoën en de 'frog tour', de cayman tour' en de 'hummingbird garden' van harte aanbeveelt.
Even later arriveert er een buslading Duitse toeristen en die eisen zijn aandacht volledig op. De groep heeft net een 'cayman tour' gedaan. Een enkele  kaaiman gezien, dat wel, maar een tam exemplaar dat zo ongeveer met de hand gevoerd werd. De frog tour, die wij bij Adolfo boeken, blijkt van hetzelfde gehalte. Daar zijn we wel op voorbereid, overigens. Een  Canadees echtpaar heeft de tour de avond daarvoor gemaakt en waren toch enthousiast over de fotografische mogelijkheden. 'But you do need a strong torch'! Zij zijn zo vriendelijk om ons hun eigen spotlight mee te geven, die genoeg licht geeft om de meeste levende wezens die we gaan tegenkomen, volledig te verblinden. In het duister vertrekken wij naar een huisje in het dorp, waarnaast een vijver ligt, omringd door dichte begroeiing. Daar vinden wij inderdaad enkele kikkertjes, maar daarna haalt de lokale bewoner uit een paar kweek vijvertjes de ene na de andere Costaricaanse gifkikker en zet die op een plant neer om gefotografeerd te worden. Het wordt ons nu duidelijk hoe al die prijswinnende National Geographic kikkerfoto's gemaakt worden. Leuk is het wel en het zijn adorabele diertjes. Onwaarschijnlijk klein en heel fotogeniek.







De lodge is toch een goede plek voor foto's want de voedertafels worden elke ochtend voorzien van een tros bananen, wat een keur aan vogels aantrekt. Papegaaien, kleine, felgekleurde Honeycreepers de wat futuristisch ogende Oropendola's. De Toekans echter, zijn onbetwist de mooiste. Ze komen zo dichtbij dat ik meestal een paar stappen achteruit moet om ze helemaal op de foto te krijgen.
De meeste gasten komen hier dan ook voor deze vogels. Zo ook de Chinese Amerikaan uit California, die enthousiast vraagt naar mijn camera en zijn eigen succes opnames laat zien. Hij stelt zich beleefd voor, maar negeert daarbij volkomen mijn echtgenote, die 20 centimeter naast mij staat. Dichterbij hoeft niet voor ons. Ook bij de tweede keer dat we hem tegenkomen, keurt hij haar geen blijk waardig. Integratie is kennelijk niet alleen bij ons een probleem.....






30 Jan 2019

Costa Rica deel 1

Het is elf uur vliegen naar Costa Rica. Gelukkig vult het KLM toestel zich met een bonte mengeling van passagiers, dus afleiding zat. Aan de andere kant van het gangpad is een spaanstalig echtpaar neergestreken. Hij draagt een t-shirt met een ongestreken portret van Bolsonaro, de onlangs beëdigde president van Brazilië. Een purser blijft bij hem staan op zijn controlerondje en trekt een wat zorgelijk gezicht. Dat snap ik wel. Ik maak me ook weinig illusies over de toekomst van het regenwoud. Het gaat de purser echter om iets  anders. Hij wijst op de meegenomen wijnflesjes in de stoelzakken van het stel.' No alcohol, sir. You have to give the bottles to me.' Bolsonaro verstaat zo te zien geen Engels, maar het gebaar van de purser is duidelijk, dus overhandigt hij de flesjes. ' The first few hours no alcoholic drinks', zegt de purser streng.' Do you understand.' Een stewardess, die de Spaanse taal machtig is, komt het één en ander verduidelijken en het echtpaar knikt gelaten. Dat gaan geen Flying Blue klanten worden, vrees ik. Als een uurtje later de maaltijd geserveerd wordt bestelt Bolsonaro overigens met droge ogen twee bier. De stewardess kijkt hem vernietigend aan en zet jus d' orange neer. Hij neemt hoopvol een slok, maar begrijpt meteen dat de wodka ontbreekt. Dan is elf uur wel weer lang.

Na een nachtje in San Jose, vertrekken we met de afgeleverde huurauto naar Sarapiqui. De chaotische verkeersdrukte van de stad ligt gelukkig snel achter ons en een kleine drie uur later melden we ons bij de receptie van de Selva Verde lodge. Wij krijgen vriendelijke, doch besliste instructies over het parkeren, de maaltijden en de mogelijke activiteiten en tevens krijgen we een armbandje met ons kamernummer, dat we gedurende ons verblijf moeten dragen. Dat voelt gelijk wel een beetje alsof we in een strafkamp terecht gekomen zijn. We zien ook mensen met een blauw armbandje. Hun straf zit er waarschijnlijk bijna op en zij mogen onder begeleiding een weekend met verlof. Op proef natuurlijk. Heel voorzichtig want voor je het weet loop je weer met oranje.

 





Voor het restaurant is een voedertafel voor de vogels, waar in de ochtend een voorraad bananen op gegooid wordt. Dat trekt een aantal mooie vogels aan. En vogelaars, uiteraard. Veel Amerikanen, maar ook Fransen en zelfs een paar Chinezen. Met een Amerikaans stel uit Colorado gaan wij in het donker op zoek naar kikkers. Gifkikkers, dat wel. Maar met prachtige ogen.